W myśl art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.U. z 1996 r. nr 70, poz. 335 z późn. zm.) pracodawca może sam ustalić wysokość świadczenia urlopowego, ale nie może ono przekroczyć odpisu podstawowego. Wysokość świadczenia musi być adekwatna do rodzaju zatrudnienia danej osoby.
Obliczając odpisy przyjmuje się wysokość przeciętnego wynagrodzenia z drugiego półrocza, ustaloną przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W pierwszym półroczu 2004 r. wynosiło ono 1903,03 zł, zaś w drugim - 1955,32 zł.
Wysokość odpisów podstawowych przedstawia się następująco:
- na jednego pracownika - 37,5 proc. podstawy (733,25 zł),
- na osobę pracującą w uciążliwych warunkach - 50 proc. podstawy (977,66 zł),
- na niepełnoletniego: w pierwszym roku nauki - 5 proc. podstawy (97,77 zł), w drugim roku nauki - 6 proc. podstawy (117,32 zł), a w trzecim roku – 7 proc. podstawy (136,87 zł).
Odpis można zwiększyć maksymalnie o 6,25 proc. przeciętnej pensji w odniesieniu do osoby, u której stwierdzono znaczną lub umiarkowaną niepełnosprawność. Obecnie jest to kwota 122,21 zł. Pracodawcy mogą także zwiększać fundusz socjalny o tę samą sumę dla każdego emeryta i rencisty uprawnionego do opieki.
(na podst.: Gazeta Prawna)
