Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych może utworzyć strukturę składającą się z funduszu podstawowego oraz co najmniej dwóch funduszy powiązanych (ang. master feeder). Niestandaryzowany fundusz sekurytyzacyjny, jako fundusz podstawowy, zbywa wyemitowane przez siebie certyfikaty inwestycyjne funduszom z nim powiązanym. One też są jedynymi uprawnionymi do nabywania tych instrumentów. Fundusze te z kolei emitują swoje certyfikaty i oferują inwestorom. Mogą się one różnić się między sobą sposobem i wysokością opłat manipulacyjnych oraz z tytułu zarządzania, czy prawami uczestników. Każdy może być więc adresowany do innej grupy inwestorów. Funduszy powiązanych nie należy utożsamiać z subfunduszami, a całej struktury z funduszem parasolowym.
Decyzje inwestycyjne w takiej strukturze podejmuje fundusz podstawowy, lokujący w określone przez siebie wierzytelności czy papiery wartościowe. Fundusze powiązane są natomiast zobowiązane nabywać wyłącznie certyfikaty funduszu podstawowego.
Fundusz sekurytyzacyjny oraz obsługująca go firma windykacyjna, mogą zbierać i przetwarzać dane osobowe dłużników sekurytyzowanych wierzytelności jedynie dla celów związanych z prowadzoną działalnością. Dane te mogą być zbierane i przetwarzane bez zgody dłużników. Przelew wierzytelności do funduszu sekurytyzacyjnego wymaga jednak zgody dłużnika. Należy dodać, że zgoda taka nie jest wymagana dla wierzytelności niebankowych oraz przeterminowanych wierzytelności bankowych, które wynikają z umów kredytowych zawartych przed 1 lipca 2004 r.
Fundusze sekurytyzacyjne stanowią odrębną kategorię, której wyniki nie są zależne od sytuacji na giełdzie papierów wartościowych. Ten nowy produkt w naszym kraju, pozwala na korzystanie z potencjału rynku wierzytelności, który jest w większości nieuregulowany, a zatem nietransparentny i niedostępny dla przeciętnego inwestora.
Jan Mazurek
Dodaj komentarz
