Zakup leków, sprzętu rehabilitacyjnego, adaptacja mieszkania czy używanie samochodu – to tylko część wydatków, które można uwzględnić w ramach ulgi rehabilitacyjnej w rocznym zeznaniu PIT. Wyjaśniamy, komu przysługuje odliczenie, jakie limity obowiązują i których kosztów fiskus nie uzna.
Ulga rehabilitacyjna pozostaje jednym z najczęściej wykorzystywanych odliczeń w rocznych zeznaniach PIT. Z danych Ministerstwa Finansów wynika, że w ubiegłym roku skorzystało z niej 1 201 209 podatników na łączną kwotę 3 956 328 tys. zł. Preferencja podatkowa polega na obniżeniu dochodu do opodatkowania o wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.
Te dokumenty uprawniają do ulgi rehabilitacyjnej
Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo do ulgi rehabilitacyjnej przysługuje osobom z niepełnosprawnością oraz podatnikom, którzy mają takie osoby na utrzymaniu. Samo posiadanie statusu emeryta lub rencisty nie uprawnia do odliczenia. Niezbędne jest posiadanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub decyzji o przyznaniu renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zobacz także
Podatnik korzystający z odliczenia musi dysponować dokumentem potwierdzającym stopień niepełnosprawności. Może to być orzeczenie o zakwalifikowaniu do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub decyzja przyznająca rentę (z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową lub socjalną). Prawo do ulgi mają także rodzice dzieci niepełnosprawnych, które nie ukończyły 16. roku życia.
Limit dochodu w uldze rehabilitacyjnej
Odliczenie obejmuje również wydatki poniesione na utrzymanie osoby niepełnosprawnej, pod warunkiem że jej roczne dochody w 2025 roku nie przekraczają kwoty 22 546,92 zł. Do tego limitu ustawodawca nie wlicza m.in.:
- zasiłku pielęgnacyjnego oraz świadczenia uzupełniającego,
- trzynastej i czternastej emerytury,
- alimentów na rzecz dzieci,
- dodatku energetycznego, osłonowego, węglowego,
- bonu energetycznego oraz bonu ciepłowniczego.
Do dochodu wlicza się natomiast przychody zwolnione z opodatkowania, takie jak zapomogi czy przychody osób do 26. roku życia korzystających z tzw. ulgi dla młodych.
Ulga rehabilitacyjna z dwiema grupami wydatków
Wydatki podlegające odliczeniu dzielą się na dwie grupy. Pierwszą stanowią wydatki nielimitowane, które można odliczyć w pełnej wysokości poniesionego kosztu. Należą do nich m.in. adaptacja i wyposażenie mieszkań stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, zakup sprzętu rehabilitacyjnego oraz odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym lub zabiegi lecznicze.
Drugą grupę stanowią wydatki limitowane. W ich przypadku obowiązuje górna granica odliczenia, która dla większości kategorii (np. używanie samochodu osobowego do przejazdów na zabiegi czy utrzymanie psa asystującego) wynosi 2280 zł rocznie.
Osobne zasady dotyczą wydatków na leki. Podatnik może odliczyć wyłącznie różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi kosztami w danym miesiącu a kwotą 100 zł.
Tych wydatków nie można odliczyć w PIT
Istotnym ograniczeniem jest zakaz odliczania wydatków, które zostały sfinansowane ze środków zewnętrznych. Jeśli zakup sprzętu lub zabiegi zostały opłacone lub zwrócone ze środków NFZ, PFRON, Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych czy funduszu świadczeń socjalnych, odliczeniu podlega jedynie kwota stanowiąca różnicę między poniesionym kosztem a otrzymanym dofinansowaniem.
Wydatki, które zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, nie mogą zostać wykazane w zeznaniu podatkowym. Podstawą do odliczenia większości kosztów (z wyjątkiem tych ryczałtowych, jak np. samochód) są dokumenty stwierdzające ich poniesienie, takie jak faktury czy rachunki.
