Prawa pracownicze w Unii, czyli jak nie zostać niewolnikiem

Otwarcie europejskich rynków pracy dało początek, jak dotąd niespotykanej, migracji zarobkowej. Szacuje się, że blisko 600 tys. Polaków opuściło kraj, podążając za chlebem. Jak donoszą media, nie wszyscy znajdują swoje "Eldorado".  Wielu z nich jest wykorzystywanych przez unijnych pracodawców. O czym warto więc pamiętać, podejmując zatrudnienie za granicą? Jak należy się zabezpieczyć przed wyzyskiem i terrorem, aby sytuacja z  Włoch już się nigdy nie powtórzyła? Te i inne zagadnienia porusza nasz poradnik.

1. Jak sprawdzić pośrednika?

2. Bezpieczne pośrednictwo pracy - EURES

3. Zasady ochrony pracowniczej na terenie UE

4. Jak bronić się przed nieuczciwym pracodawcą?

5. Ubezpieczenie

Pracownik wyjeżdżający do pracy poza terytorium RP powinien zawsze pamiętać o polisie gwarantującej pokrycie kosztów leczenia. Warto też wykupić opcję dodatkową, obejmującą szkody wynikające z pracy zarobkowej. W przypadku sporu z pracodawcą czy zagranicznym urzędem niezbędne może okazać się ubezpieczenie ochrony prawnej.

Wyjeżdżając do pracy za granicę warto zabrać ze sobą dwa dokumenty: Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz polisę ubezpieczeniową. Dzięki nim pracownik będzie mógł z pewnością, że w razie problemów otrzymać niezbędną pomoc lekarską. Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego wydawana jest przez oddziały Narodowego Funduszu Zdrowia i gwarantuje osobie świadczenia zdrowotne w ramach publicznej służby zdrowia. Minusem tej kary jest to, że w razie choroby musimy sami zadbać o organizację leczenia. Polisa ubezpieczeniowa gwarantuje pracownikowi pomoc ze strony przedstawiciela ubezpieczyciela w razie problemów ze zdrowiem. Towarzystwo Ubezpieczeniowe dzięki polisie ubezpieczeniowej organizuje cały proces leczenia, ale tylko do czasu, gdy pracownik poczuje się na tyle dobrze, aby możliwy był transport do Polski. Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego traci ważność w momencie podjęcia legalnej pracy za granicą, gdyż wówczas pracownik zostaje objęty tamtejszym ubezpieczeniem zdrowotnym.

Wyjeżdżając do pracy powinniśmy w ciągu 8 dni od daty przyjazdu zgłosić się w najbliższym komisariacie policji i złożyć wniosek o wydanie karty pobytu obywatela UE, jeśli nasz pobyt trwa ponad 90 dni. Potrzebne są w tym celu: aktualny paszport lub dowód osobisty, 2 zdjęcia paszportowe, wypełniony formularz, zaświadczenie o celu pobytu. Wymagane jest także zezwolenie na pracę, o które występuje pracodawca do rejonowego urzędu Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej.

Podstawa prawna:

• Dyrektywa nr 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie uzupełniania środków mających wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy;
• Dyrektywa nr 99/70/EWG z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony.

Przemysław Gogojewicz

POPRZEDNIA: Jak bronić się przed nieuczciwym pracodawcą?