Zatrudnianie pracowników w krajach Unii Europejskiej jest regulowane przepisami wewnętrznymi danego państwa Wspólnoty, lub umowami dwustronnymi pomiędzy zainteresowanymi krajami. Taką umowę dwustronną Rzeczpospolita Polska zawarła z Niemcami, Belgią, Francją, Hiszpanią. Z Włochami mamy podpisaną tylko umowę o współpracy.
Podejmując zatrudnienie w ramach umów międzynarodowych powinniśmy być traktowani na równi z pracownikami miejscowymi zarówno w zakresie bezpieczeństwa pracy, warunków pracy, wynagradzania, jak i ochrony praw pracowniczych. Jeżeli pracujemy w kraju, z którym Polska zawarła umowę o zabezpieczeniu społecznym takim np. jak Holandia , to wówczas okres tego zatrudnienia jest uwzględniany przy ustalaniu prawa do polskich świadczeń emerytalno-rentowych.
Wyjazd do kraju, z którym Polska podpisała umowę dwustronną, może odbyć się w dwojaki sposób. Pierwszy z nich to wysłanie do potencjalnego pracownika oferty imiennej, w której to przyszły pracodawca występuje w swoim kraju z wnioskiem do właściwego urzędu pracy o zatrudnienie konkretnej osoby z Polski. Po wydaniu pozytywnej decyzji, dokumenty o zatrudnieniu danej osoby, czyli umowa o pracę, przekazywane są do Ministerstwa Gospodarki i Pracy, gdzie następnie przesyłane są do właściwego osobie zatrudnionej wojewódzkiego urzędu pracy, który dopiero przekazuje umowę zainteresowanej osobie. Z umową tą należy następnie udać się do urzędu konsularnego danego państwa i wówczas dopiero będzie możliwe uzyskanie wizy z prawem pracy. Drugą formą nawiązania stosunku pracy jest tzw. oferta otwarta (anonimowa). Dotyczy ona potencjalnych pracowników którym pracodawca zagraniczny przedstawi ofertę pracy za pośrednictwem Urzędu Pracy w Polsce. To właśnie polski urząd pracy typuje pracowników do pracy na rzecz zagranicznego pracodawcy. Oferty takie przekazywane są przeważnie do dyspozycji wojewódzkich urzędów pracy w rejonach o największym bezrobociu.
Należy pamiętać, że praca w każdym kraju UE liczy się do stażu pracy tak potrzebnego do uzyskania emerytury, jak i renty. Jeśli ktoś krótko pracował w Polsce, a następnie wyjechał za pracą do innego kraju unijnego, ZUS ma obowiązek doliczyć mu okresy opłacania składek na ubezpieczenie za granicą. Jeśli ktoś krótko pracował za granicą, to wówczas zagraniczny odpowiednik ZUS dolicza takiemu pracownikowi okresy ubezpieczenia w Polsce.
Jeżeli płatnik pracował w kilku krajach Unii Europejskiej, każde z tych państw uwzględni okresy zatrudnienia na ich terytorium i proporcjonalnie do nich ustali część emerytury. Sumowaniu podlegają okresy opłacania składek, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek lub okresy nieskładkowe, które są uznawane przez kraje, w których dana osoba pracowała, a także okresy zamieszkania, jeśli są uznawane w tych krajach. Osoba, która uzyskała w Polsce prawo do emerytury lub renty, nie traci go, wyjeżdżając do innego kraju. Emerytura i renta inwalidzka jest przyznawana i obliczana według przepisów każdego kraju, w którym dana osoba pracowała. Natomiast renta z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej przyznawana jest na podstawie przepisów prawa tego państwa, w momencie, w którym osoba ta uległa wypadkowi lub zachorowała.
O prawo do przyznania emerytury lub renty możemy ubiegać się w krajach członkowskich wtedy, jeżeli w którymś z nich byliśmy ubezpieczeni przez co najmniej rok. Wniosek o przyznanie emerytury lub renty należy składać w kraju zamieszkania (w Polsce do ZUS, za granicą - do jego odpowiednika. Przy załatwianiu spraw związanych z emeryturą lub rentą stosuje się formularze unijne z serii E 200.
Dodaj komentarz
