Ograniczenie dodruku dolarów przez Rezerwę Federalną przełożyło się na spadek cen złota w okolice 3-letniego minimum. O ile sam fakt negatywnej reakcji kruszcu nie powinien być zaskoczeniem, o tyle kwestia obrony poziomu 1.200 USD/oz. może się okazać kluczowa dla średnioterminowych losów żółtego metalu.
W czwartek wczesnym popołudniem notowania kontraktów na złoto oscylowały wokół poziomu 1.205 dolarów za uncję, czyli o 1,4% poniżej wczorajszego zamknięcia i tylko o 25 USD powyżej sesyjnego minimum z 28 czerwca. Jeśli patrzeć tylko na kursy zamknięcia, to trzyletnie minimum ustanowione 27 czerwca wynosi niespełna 1.200 USD.
Analitycy nie mają wątpliwości, że jest to reakcja na środowy komunikat FOMC. Władze Rezerwy Federalnej zdecydowały się od stycznia ograniczyć program skupu obligacji (QE3) o 10 mld USD miesięcznie, do 75 mld USD na miesiąc. Choć w dalszym ciągu podaż dolara będzie rosła znacznie szybciej niż podaż złota, to perspektywa zakręcenia kurka z gotówką jest jednoznacznie negatywna dla notowań złota, postrzeganego jako swoista polisa ubezpieczeniowa przed nieodpowiedzialną polityką banków centralnych.
Zwłaszcza że w poprzednich latach niewiele czynników tak mocno wspierało ceny złota, jak działania Rezerwy Federalnej. Dwie poprzednie rundy QE w latach 2008-11 doprowadziły do wzrostu cen żółtego metalu o 70% i ustanowienia we wrześniu 2011 roku nominalnego rekordu (1.921 USD/oz.) wszech czasów. Jednak już trzecia fala „ilościowego poluzowania” nie była w stanie wynieść cen złota na nowe szczyty.
Od początku 2013 roku kurs złota wyrażony w USD spadł o 28% i najprawdopodobniej będzie to pierwszy roczny spadek cen kruszcu od 13 lat. Wiarę w sens trzymania złota utracili przede wszystkim inwestorzy z Ameryki, którzy masowo wyprzedawali jednostki ETF-ów kupujących fizyczny metal. Od złota odwróciły się też wszystkie globalne banki inwestycyjne, które teraz jak jeden mąż rekomendują sprzedaż kruszcu i prognozują jego dalszą przecenę – nawet w rejon 1.000 USD za uncję.
Krzysztof Kolany Bankier.pl
Źródło:
