Co to oznacza w praktyce?
Do końca grudnia 1998 r. emerytury i renty podlegały zmniejszeniu lub zawieszeniu w razie gdy świadczeniobiorca osiągał dochód z działalności zarobkowej powyżej określonych limitów. Od 1 stycznia 1999 r. (po wejściu w życie ustawy emerytalnej), dochód został zastąpiony przychodem.
Ustawą z dnia 8 lipca 1999 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 70, póz. 774) do art. 104 ustawy emerytalnej dodano ust. 1a, którym dla celów zawieszania lub zmniejszania świadczeń uszczegółowiono o jaki przychód z prowadzonej działalności chodzi. Zgodnie z jego treścią, dla emerytów i rencistów prowadzących pozarolniczą działalność za przychód mający wpływ na zawieszenie lub zmniejszenie świadczenia przyjęto przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych.
Oznacza to, iż przy ustalaniu przychodu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności przyjmuje się:
- podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, czyli zadeklarowaną kwotę, nie niższą jednak niż 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale - jeżeli emeryt lub rencista nie wniósł o dobrowolne ubezpieczenia emerytalne i rentowe,
- faktyczną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne - jeżeli emeryt lub rencista wniósł o dobrowolne ubezpieczenia emerytalne i rentowe.
Nowela ustawy weszła w życie z dniem 26 sierpnia 1999 r., z mocą wsteczną od 1 stycznia 1999 r. Uregulowanie to okazało się korzystne dla emerytów i rencistów prowadzących działalność gospodarczą uzyskujących z tej działalności rzeczywisty przychód wyższy niż 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, niekorzystne dla niektórych emerytów i rencistów prowadzących działalność gospodarczą uzyskujących z tej działalności rzeczywisty przychód niższy niż 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.





Dodaj komentarz

