Dziś o godzinie 9:45 za jednego franka trzeba było zapłacić 3,0527 złotego, czyli o 0,7% więcej niż przed weekendem. W trakcie piątkowego handlu cena ta wzrosła nawet do 3,064 zł., a więc najwyżej od marca 2009 roku.
Bezpośrednią przyczyną drogiego franka jest rekordowo niski kurs EUR/CHF – za euro jeszcze nigdy nie płacono tak mało. Za sto eurocentów trzeba wyłożyć 1,3460 franka, czyli o 0,7% mniej niż w piątek, gdy para euro-frank zeszła nawet do poziomu 1,3455. Od początku czerwca wspólnotowa waluta straciła aż 5,2%.
Względem euro frank umacnia się od listopada 2007 roku, gdy na rynkach akcji nastała bessa, a amerykańska gospodarka zaczęła pogrążać się w recesji. Rozpoczęty wówczas proces obniżek stóp procentowych we wszystkich największych bankach centralnych świata oznaczał skokowy spadek opłacalności transakcji typu carry trade.
W tego typu operacjach inwestorzy za tanio pożyczoną walutę (zazwyczaj franka lub japońskiego jena) kupują bardziej dochodowe (i ryzykowne) aktywa. Mogą to być akcje, surowce lub wysokooprocentowane obligacje. Skrajnym przypadkiem takiej strategii jest wzięcie kredytu hipotecznego denominowanego we franku na zakup nieruchomości w kraju rozwijającym się.
Teraz trwa proces spłacania pożyczek przez lata zaciąganych w szwajcarskiej walucie, co zwiększa popyt na franki. Dodatkowo Szwajcaria uważana jest za „bezpieczną przystań” i przyciąga kapitał w niepewnych czasach. Dlatego też ostatnie spadki cen akcji i pogarszające się dane napływające z USA zwiększają zainteresowanie szwajcarską walutą.
Ostatnim czynnikiem jest postawa Szwajcarskiego Banku Narodowego. SNB od marca 2009 do marca 2010 prowadził politykę osłabiania rodzimej waluty. Ale w czerwcu bank centralny Szwajcarii nagle zrejterował i zaprzestał interwencji walutowych. To otworzyło frankowi drogę do nowych rekordów względem euro i umożliwiło w przełamanie poziomu trzech złotych.
Krzysztof Kolany
Bankier.pl
Źródło:
