2009-03-04 01:28 Źródło: Bankier.pl
Bernanke i budżetowa kwadratura koła
We wtorek Ben Bernanke przedstawił senatorom swoją opinię na temat ogromnego deficytu budżetowego zaproponowanego przez administrację Baracka Obamy. Szef Rezerwy Federalnej określił go jako mniejsze zło dla całej gospodarki. Bernanke musiał się też gęsto tłumaczyć z kosztownej akcji ratunkowej dla AIG.
Szef Fed-u przedstawił członkom komisji budżetowej amerykańskiego Senatu opis reakcji łańcuchowej, wyjaśniając w jaki sposób załamanie się boomu kredytowego i krach na rynku nieruchomości doprowadziły do najpoważniejszej recesji od czasu II Wojny Światowej. W efekcie spadku wartości aktywów zachwianiu uległo zaufanie konsumentów i przedsiębiorców – ci pierwsi drastycznie ograniczyli konsumpcję, a drudzy inwestycje. W wyniku masowej ucieczki inwestorów z funduszy rynku pieniężnego banki oraz korporacje zostały odcięte od bieżącego finansowania. Zdaniem Bena Bernanke na początku października 2008 roku pojawiła się groźba upadku światowego systemu finansowego („international financial collapse”), która została zażegnana dzięki wysiłkom rządu USA oraz bezprecedensowej aktywności banków centralnych z całego świata.
Ale pomimo poprawy sytuacji na rynku finansowym (spadek stawek Libor, ożywienie niektórych rynków kredytowych) realna gospodarka mocno ucierpiała. Bernanke powiedział, że choć sytuacja powoli się stabilizuje, to początek roku przyniósł dalsze pogorszenie się koniunktury w przemyśle i budownictwie oraz spadek amerykańskiego eksportu i nakładów inwestycyjnych. W tych warunkach szef Rezerwy Federalnej uznał za słuszną skrajnie ekspansywną politykę fiskalną ekipy prezydenta Obamy. W najbliższym roku budżetowym deficyt ma wynieść 1,8 biliona dolarów (ok. 12% PKB Stanów Zjednoczonych) a w kolejnych dwóch latach ma ukształtować się na poziomie ok. biliona dolarów. W efekcie dług publiczny USA wzrośnie do najwyższego poziomu od 70 lat.
Jednakże według Bena Bernanke ogromne wydatki państwa są lepszym rozwiązaniem, niż bierność w obliczu tej historycznej recesji. „Będzie lepiej, jeśli teraz zadziałamy agresywnie (...) Alternatywą może być przedłużony okres stagnacji, co nie tylko pogorszyłoby sytuację fiskalną, ale także będzie skutkowało niższą produkcją, zatrudnieniem i spadkiem dochodów w dłuższym okresie” – powiedział senatorom Bernanke.
Ale szef amerykańskiego banku centralnego przestrzegał, że już teraz należy myśleć o redukcji deficytu. Ograniczeniu muszą ulec zwłaszcza wydatki na wsparcie sektora finansowego. Z drugiej strony Bernanke przestrzegł przed zbyt szybkim wycofaniem się państwa z gospodarki, co mogłoby zniweczyć pozytywne efekty pakietu stymulacyjnego. Przed podobnym i arcytrudnym zadaniem stoi też Rezerwa Federalna w kwestii polityki monetarnej.
Ekonomiści przypominają tu o recesji z roku 1937, kiedy to ich zdaniem prezydent F.D. Roosevelt zbyt szybko ograniczył wydatki rządowe, co przełożyło się na bolesną recesję. Natomiast przeciwnicy państwowej ingerencji w gospodarkę twierdzą, że kolejna recesja i tak jest nieuchronna, ponieważ konsumenci i przedsiębiorstwa tak przywiążą się do rządowej kroplówki, że po jej odstawieniu gospodarka znów pogrąży się w marazmie.
Naciskany przez senatorów Bernanke nie mógł uciec od najbardziej aktualnego tematu, czyli kolejnego rządowego wsparcia dla grupy AIG. Choć firma popadła w tarapaty z własnej winy, to władze USA nie pozwoliły jej upaść, wydając na ratowanie tego giganta już 180 mld $.
„W ciągu ostatnich 18 miesięcy nie było wydarzenia, które zezłościłyby mnie bardziej niż sprawa AIG. (...) to był właściwie fundusz hedgingowy, który został podpięty do dużej i stabilnej firmy ubezpieczeniowej” – powiedział senatorom Bernanke, po czym dodał: „Na prawdę nie mieliśmy wyboru.”
K.K.
Szef Fed-u przedstawił członkom komisji budżetowej amerykańskiego Senatu opis reakcji łańcuchowej, wyjaśniając w jaki sposób załamanie się boomu kredytowego i krach na rynku nieruchomości doprowadziły do najpoważniejszej recesji od czasu II Wojny Światowej. W efekcie spadku wartości aktywów zachwianiu uległo zaufanie konsumentów i przedsiębiorców – ci pierwsi drastycznie ograniczyli konsumpcję, a drudzy inwestycje. W wyniku masowej ucieczki inwestorów z funduszy rynku pieniężnego banki oraz korporacje zostały odcięte od bieżącego finansowania. Zdaniem Bena Bernanke na początku października 2008 roku pojawiła się groźba upadku światowego systemu finansowego („international financial collapse”), która została zażegnana dzięki wysiłkom rządu USA oraz bezprecedensowej aktywności banków centralnych z całego świata.
Ale pomimo poprawy sytuacji na rynku finansowym (spadek stawek Libor, ożywienie niektórych rynków kredytowych) realna gospodarka mocno ucierpiała. Bernanke powiedział, że choć sytuacja powoli się stabilizuje, to początek roku przyniósł dalsze pogorszenie się koniunktury w przemyśle i budownictwie oraz spadek amerykańskiego eksportu i nakładów inwestycyjnych. W tych warunkach szef Rezerwy Federalnej uznał za słuszną skrajnie ekspansywną politykę fiskalną ekipy prezydenta Obamy. W najbliższym roku budżetowym deficyt ma wynieść 1,8 biliona dolarów (ok. 12% PKB Stanów Zjednoczonych) a w kolejnych dwóch latach ma ukształtować się na poziomie ok. biliona dolarów. W efekcie dług publiczny USA wzrośnie do najwyższego poziomu od 70 lat.
Jednakże według Bena Bernanke ogromne wydatki państwa są lepszym rozwiązaniem, niż bierność w obliczu tej historycznej recesji. „Będzie lepiej, jeśli teraz zadziałamy agresywnie (...) Alternatywą może być przedłużony okres stagnacji, co nie tylko pogorszyłoby sytuację fiskalną, ale także będzie skutkowało niższą produkcją, zatrudnieniem i spadkiem dochodów w dłuższym okresie” – powiedział senatorom Bernanke.
Ale szef amerykańskiego banku centralnego przestrzegał, że już teraz należy myśleć o redukcji deficytu. Ograniczeniu muszą ulec zwłaszcza wydatki na wsparcie sektora finansowego. Z drugiej strony Bernanke przestrzegł przed zbyt szybkim wycofaniem się państwa z gospodarki, co mogłoby zniweczyć pozytywne efekty pakietu stymulacyjnego. Przed podobnym i arcytrudnym zadaniem stoi też Rezerwa Federalna w kwestii polityki monetarnej.
Ekonomiści przypominają tu o recesji z roku 1937, kiedy to ich zdaniem prezydent F.D. Roosevelt zbyt szybko ograniczył wydatki rządowe, co przełożyło się na bolesną recesję. Natomiast przeciwnicy państwowej ingerencji w gospodarkę twierdzą, że kolejna recesja i tak jest nieuchronna, ponieważ konsumenci i przedsiębiorstwa tak przywiążą się do rządowej kroplówki, że po jej odstawieniu gospodarka znów pogrąży się w marazmie.
Naciskany przez senatorów Bernanke nie mógł uciec od najbardziej aktualnego tematu, czyli kolejnego rządowego wsparcia dla grupy AIG. Choć firma popadła w tarapaty z własnej winy, to władze USA nie pozwoliły jej upaść, wydając na ratowanie tego giganta już 180 mld $.
„W ciągu ostatnich 18 miesięcy nie było wydarzenia, które zezłościłyby mnie bardziej niż sprawa AIG. (...) to był właściwie fundusz hedgingowy, który został podpięty do dużej i stabilnej firmy ubezpieczeniowej” – powiedział senatorom Bernanke, po czym dodał: „Na prawdę nie mieliśmy wyboru.”
K.K.
Dodaj komentarz
- Bernanke i budżetowa kwadratura koła Autor: ~qqq 2009-03-04 08:12
- wszyscy socjalisciei swiata łączcie sie - nadchodzi Rząd Światowy NEW WORLD ORDER
