• identyfikacja i analiza ryzyka związanego z działalnością jednostki, a w szczególności ocena efektywności zarządzania ryzykiem oraz ocena systemu kontroli wewnętrznej,
• wyrażanie opinii na temat skuteczności mechanizmów kontrolnych w badanym systemie,
• dostarczanie kierownikowi jednostki, w oparciu o ocenę systemu kontroli wewnętrznej, racjonalnego zapewnienia, że jednostka działa prawidłowo,
• składanie sprawozdań z poczynionych ustaleń, oraz tam gdzie jest to właściwe, przedstawianie uwag i wniosków dotyczących poprawy skuteczności działania jednostki w danym obszarze.

Możliwe są także sytuacje, w których wystąpi konieczność przeprowadzenia w jednostce zarówno audytu wewnętrznego, jak i zewnętrznego. Konieczna jest wówczas współpraca obu audytorów. Wykonanie procedur audytorskich ułatwia biegłemu rewidentowi efektywny system kontroli wewnętrznej. Międzynarodowe standardy audytorskie zakładają, że audytorzy wewnętrzni i zewnętrzni powinni koordynować i wzajemnie uzupełniać swoje działania. Zgodnie z przyjętą za granicą praktyką audytorzy wspólnie raportują rezultaty swojej pracy do Komitetu Audytu (komórki niezależnej od zarządu). Przedstawione tu przykładowe relacje między audytorem wewnętrznym a biegłym rewidentem nie wyczerpują oczywiście wszystkich, mogących pojawić się w tym zakresie, kwestii.

Audytor wewnętrzny (kierownik komórki audytu wewnętrznego) podlega bezpośrednio kierownikowi danej jednostki oraz wspomaga ją w realizacji celów i funkcji wyznaczonych przez przepisy prawa, regulacje wewnętrzne, a także inne dokumenty. Audytor wewnętrzny (kierownik komórki audytu wewnętrznego) odpowiada wobec kierownika jednostki za realizację zadań związanych z audytem wewnętrznym. Jednocześnie audytorzy wewnętrzni muszą zachowywać swoją niezależność i postępować zgodnie z ustalonymi standardami audytu wewnętrznego i normami etyki zawodowej.

Zasadą obowiązującą w audycie wewnętrznym jest przeprowadzanie zadań audytowych w sposób kompleksowy i konstruktywny. Zawsze, kiedy jest to możliwe, trzeba występować o pomoc ze strony personelu komórki audytowanej przy planowaniu i wykonywaniu danego zadania, słuchać ich opinii i wskazówek. Niezależnie od tego audytorzy wewnętrzni muszą mieć zagwarantowany, z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, nieograniczony dostęp do wszelkich dokumentów.

Podstawa prawna:

• Rozporządzenie ministra finansów z dnia 5 lipca 2002 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu przeprowadzania audytu wewnętrznego (Dz.U. nr 111, poz. 973);
• Ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 155, poz. 1014 z późn. zm.).