Organy podatkowe twierdzą zazwyczaj, iż wszelkie nieodpłatne przekazania towarów należących do przedsiębiorstwa podlegają VAT, i to niezależnie od tego, czy przekazania takie dokonywane są na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, czy też nie. Warunkiem decydującym o opodatkowaniu jest, zdaniem fiskusa, posiadanie prawa do odliczenia VAT naliczonego związanego z przekazywanymi towarami w całości lub w części.
Zdaniem fiskusa konieczność opodatkowania VAT nieodpłatnych przekazań towarów wynika przy tym zarówno z przepisów ustawy o VAT, jak i z prowspólnotowej ich wykładni. Fiskus zapomina jednak (a raczej nie chce pamiętać), iż na przepisy wspólnotowe w razie ich sprzeczności z prawem krajowym może powoływać się jedynie podatnik.
W konsekwencji przyjąć należy gramatyczną wykładnię art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Oznacza to, moim zdaniem, iż każde nieodpłatne przekazanie towarów, które ma związek z prowadzoną działalnością (a tak jest niewątpliwie przy przekazywaniu towarów mających charakter reklamowy), nie podlega VAT, i to bez znaczenia, czy przekazującemu przysługiwało prawo do odliczenia VAT, czy też nie.
Takie samo stanowisko prezentują w zdecydowanej większości również sądy administracyjne, które w swoich wyrokach wskazywały już wielokrotnie na brak konieczności opodatkowania VAT nieodpłatnych przekazań towarów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (na gruncie ustaw o VAT obowiązujących po 1 czerwca 2005 r.).
„VAT w praktyce” to serwis informacyjny, w którym zawsze znajdziesz aktualne informacje, porady.
Źródło:
