

Niemcy od kilku lat kupują złoto w tempie, które wskazuje, że naprawdę martwią się o swoją przyszłość. Historia pokazuje, że ludzie gromadzą złoto zwłaszcza wtedy, gdy spodziewają się ekonomicznej katastrofy lub szybkiego wzrostu cen. Ludzie po prostu kupują złoto wtedy, gdy się boją. Czy Niemcy wiedzą zatem coś, czego my jeszcze nie wiemy?

W swoim najnowszym raporcie Światowa Rada Złota (WGC) podaje, że w porównaniu z poprzednim rokiem, kwartalne niemieckie zakupy złotych sztabek i monet wzrosły aż o 20 proc. W pierwszym kwartale 2015 roku Niemcy zgromadzili łącznie aż 32,2 t kruszcu.
Pewnie nie byłoby się czemu dziwić, gdyby nie fakt, że złotu trudniej o popularność w krajach o tak silnej gospodarce jak Niemcy. W 2014 roku - tak trudnym dla wielu krajów - PKB Niemiec wzrósł o 1,5 proc. To więcej niż w latach 2012-2013 i więcej niż wynosiła średnia wzrostu w całej ostatniej dekadzie.
Tymczasem w ubiegłym roku Niemcy ochoczo kontynuowali zakupy królewskiego kruszcu. Od 2008 roku, czyli odkąd Światowa Rada Złota podaje oficjalne dane dotyczące popytu w tym kraju, Niemcy regularnie kupują ponad 100 ton złota rocznie. Czy to dużo? Dla porównania wystarczy spojrzeć na całkowite rezerwy walutowe Polski deponowane w złocie, które wynoszą 102 tony!
Zobacz także
Skąd taka konsekwencja w budowaniu zasobów złota? I skąd nagłe przyspieszenie w tym roku? Wszystko wskazuje na to, że Niemcy boją się eksperymentu, który Europejski Bank Centralny postanowił przeprowadzić na mieszkańcach strefy euro. Odkąd ogłoszono program skupu obligacji i rozpoczęcie pompowania w rynek 60 miliardów euro miesięcznie, Niemcy po prostu się przestraszyli.
Wielu z nich sparzyło się już na nierozsądnej polityce pieniężnej państwa. Nieliczni pamiętają jeszcze czas hiperinflacji z lat 20. ubiegłego wieku, wielu zna je doskonale z przerażających opowieści rodziców i dziadków. Pomiędzy sierpniem 1922 roku a grudniem 1923 roku ceny w Republice Weimarskiej podwajały się co 3 dni i 17 godzin, a majątki całego życia przepadały w oczach. Papierowy pieniądz stał się kompletnie bezwartościowy.
Choć minęło już niemal stulecie, wśród Niemców wciąż istnieją psychologiczne blizny wywołane tamtymi wydarzeniami. Choć były one efektem przegranej w I Wojnie Światowej, konsekwencje ponieśli ci, którzy wcale nie decydowali o jej rozpętaniu.
Dlatego dziś, nauczeni bolesną historią, Niemcy tak chętnie kupują złoto - jedyną walutę, która zachowuje siłę nabywczą, niezależnie od politycznych i ekonomicznych zawirowań. Jedyny pieniądz, który może uratować życie.
Czytając najnowszy raport WGC, widzimy jednak, że Niemcy wcale nie są jedynym krajem w Europie szybko zwiększającym swoje zakupy złota. Popyt na fizyczny kruszec zanotował ostatnio dwucyfrowe wzrosty także w Szwajcarii i Austrii.
W pierwszym kwartale tego roku kraje niemieckojęzyczne kupiły łącznie aż 49 ton złota, czyli absolutną większość z przypadających w tym czasie na całą Europę 61 ton. Ma to związek także z faktem, że regulacje dotyczące płatności gotówką za złoto są tam mniej restrykcyjne, niż np. w Belgii czy Francji. Ale dla chcącego nic trudnego - Francuzi i tak zwiększyli swoje zakupy względem poprzedniego roku i to aż czterokrotnie.
Światowa Rada Złota podkreśla, że dla Europy był to najmocniejszy pierwszy kwartał od 2011 roku, w którym to kryzys zadłużenia wyniósł notowania złota do rekordowych poziomów. Najbliższe miesiące pokażą, czy popyt znów przełoży się na notowania.
Komentarz eksperta
Niemcy nie wierzą w papier. Polacy też nie powinni
W Europie rozwinięty rynek złota praktycznie istnieje tylko w Niemczech i Szwajcarii – są to kraje o długiej tradycji lokowania oszczędności w fizycznym metalu. Złoto kupują tam nie tylko rezydenci – ze względu na płynny, konkurencyjny i dyskretny rynek zakupów w Niemczech i Szwajcarii nierzadko dokonują obcokrajowcy.
Nie zmienia to faktu, że Niemcy jako jeden z nielicznych narodów Europy utrzymali zdrowy sceptycyzm wobec fiducjarnego pieniądza. Zwłaszcza wobec euro emitowanego przez Europejski Bank Centralny. Wynika to z doświadczeń historycznych: hiperinflacja po I wojnie światowej, a następnie upadek marki po II wojnie światowej oznaczały utratę życiowych oszczędności przez dwa pokolenia Niemców. Coś takiego wpisuje się w finansowe DNA narodu.
Jeszcze gorsze doświadczenia z papierowym pieniądzem mają Polacy, którzy w XX wieku doświadczyli dwóch hiperinflacji (lata 20. i 80.) oraz dwóch wymian walut (w roku 1939 i 1950), które były niczym innym jak usankcjonowaną prawnie grabieżą prywatnych oszczędności. Nieprzypadkowo w okresie PRL-u za obrót złotem monetarnym groziła kara śmierci. W długim okresie czasu tylko złoto zapewnia przechowanie siły nabywczej naszych oszczędności. Zwłaszcza w tak niebezpiecznym miejscu, jakim przez stulecia była Europa Środkowa.
Marianna Wodzińska
Inwestycje Alternatywne Profit S.A.




































































