Produkcja przemysłowa w Polsce rośnie w szybkim tempie, ale wykazuje też pewne oznaki spowolnienia w stosunku do poprzednich miesięcy.
Można to nazwać normalizacją dynamiki po okresie szybkiego wychodzenia z kryzysu. Wkrótce podobne zjawisko może być widoczne w cenach, które na razie szybują bardzo wysoko i tworzą wysoką presję kosztową dla wszystkich nabywców towarów przemysłowych. Zwalniające ceny surowców na świecie sugerują, że również ceny towarów zaczną się stabilizować.
W czerwcu produkcja przemysłowa w Polsce zwiększyła się o 18,4 proc. rok do roku i 0,2 proc. miesiąc do miesiąca. Najciekawsze są dynamiki miesięczne, ponieważ nie zaburzają ich efekty niskiej bazy z 2020 roku. Średni miesięczny wzrost produkcji w ostatnich trzech miesiącach wynosił 0,35 proc., co jest bardzo solidnym wynikiem, choć jednocześnie to najniższy przyrost od początku pandemii. Widać zatem oznaki pewnej normalizacji – powrotu do trendu wzrostowego sprzed kryzysu, który wynosił ok. 0,3-0,4 proc. miesięcznie.
Podkreślić trzeba, że normalizacja nie oznacza spadku, ale stabilizację wzrostu na wysokim poziomie. Nie jest to zatem zjawisko, które powinno wywoływać obawy.
Najważniejszym czynnikiem pchającym aktywność przemysłową w górę jest wciąż wysoki popyt na trwałe dobra konsumpcyjne, czyli takie towary, jak meble czy sprzęt RTV/AGD. Ta kategoria, jak widać na wykresie, rośnie od wielu miesięcy szybciej niż przemysł ogółem i czerwiec przyniósł kontynuację tego trendu.
Bardzo wysoki jest wzrost cen producentów. W czerwcu wyniósł 7 proc. rok do roku, czyli najwięcej od stycznia 2012 roku. Jest to związane z wysokimi cenami surowców, brakami komponentów i zaburzeniami w dostawach. Dynamiki roczne cen mogą być w najbliższym czasie wciąż wysokie ze względu na efekty niskiej bazy.
Widać też jednak na horyzoncie możliwość stabilizacji cen w przemyśle. Wskazują na to przede wszystkim ceny surowców, które w czerwcu zanotowały hamowanie (spadek dynamiki) po raz pierwszy od kwietnia 2020 roku. Dane z rynków za lipiec wskazują, że w tym miesiącu hamowanie jest kontynuowane – ceny ropy czy metali przemysłowych są niższe niż w czerwcu. Powinno to przełożyć się na obniżenie presji kosztowej producentów. Średni przyrost cen z miesiąca na miesiąc powinien być wkrótce znacznie niższy niż obecnie, na niektórych rynkach, najmocniej dotkniętych ograniczeniami w dostępności towarów, mogą wystąpić spadki.
Bardziej stabilne ceny surowców nie tylko zmniejszają presję kosztową producentów, ale są też papierkiem lakmusowym szerszego zjawiska – lekkiego odpuszczania zaburzeń podażowych w światowym systemie produkcji. Na razie jest to zjawisko znajdujące się w zalążku, widać tylko przebłyski poprawy sytuacji, która ogółem wciąż jest bardzo trudna. Ceny transportu, dostępność komponentów, czasy dostaw - we wszystkich tych obszarach widać duże napięcia. Jednocześnie jednak niektóre wskaźniki sugerują, że coś zaczyna się poprawiać. Dla przykładu: ceny niektórych materiałów, jak drewno, czy plastik, zaczęły się obniżać na światowych rynkach.
Wiele wskazuje, że system produkcji i handlu zaczyna powolny okres dostosowania do wstrząsu, jakim były potężne wahania popytu w latach 2020-21. Najpierw potężny spadek, a później nieoczekiwanie szybkie przyspieszenie popytu sprawiły, że łańcuchy dostaw zaczęły się napinać do granic możliwości. Tzw. system just-in-time, w którym firmy utrzymują niskie zapasy magazynowe i polegają na zaplanowanych z precyzją szwajcarskiego zegarka dostawach, nie wytrzymywał tak dużych wahań. Wkrótce jednak sytuacja powinna się zacząć poprawiać.
