Sytuacja prawna
W Polsce obowiązywała przez dziesiątki lat ustawa sejmowa z dnia 27 kwietnia 1956 roku, dopuszczająca przerywanie ciąży do 12. tygodnia w trzech przypadkach: ze wskazań lekarskich (około 1% zabiegów), przy trudnych warunkach życiowych kobiety ciężarnej (około 99% zabiegów), przy uzasadnionym podejrzeniu, że ciąża jest wynikiem przestępstwa. Praktycznie więc zabieg został uzależniony od woli kobiety ciężarnej. Wystarczyło bowiem jej ustne zeznanie o trudnej sytuacji, aby zabieg został dokonany.
Po zmianie ustrojowej w naszym kraju (1989) temat aborcji stał się przedmiotem ogólnospołecznej debaty. Po długiej dyskusji sejm uchwalił 7 stycznia 1993 roku Ustawę o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i
|
Biologiczne skutki aborcji
Do negatywnych skutków przerywania ciąży trzeba zaliczyć wzrost liczby poronień samoistnych, łożysk przodujących, ciąż pozamacicznych, stany zapalne narządów rodnych prowadzące do niepłodności, przebicia lub uszkodzenia macicy, które mogą zakończyć się śmiercią kobiety.
W roku 1995 MSZiOS opublikowało Raport o stanie zdrowia i opiece zdrowotnej nad kobietami... Z raportu tego wynika, że w konsekwencji zabiegu przerywania ciąży występują komplikacje: śródzabiegowe – 2%, późne – 29%, porody przedwczesne – 8%, poronienia samoistne następnych ciąż po przerwaniu pierwszej – 30%.
Psychiczne skutki aborcji
Wśród negatywnych skutków będących następstwem przerwania ciąży występuje przede wszystkim tzw. syndrom
|
W skali światowej liczbę przerywanych ciąży ocenia się na 50-60 milionów rocznie. Wielu mówi zatem o holokauście. Dlatego też koniecznie trzeba zająć stanowisko wobec tego zagadnienia. „Pilnie potrzebna jest wielka modlitwa za życie, przenikająca cały świat” (Jan Paweł II, EV, nr 100) www.pro-life.pl |
Rodzice, którzy niegdyś podjęli decyzję o dokonaniu aborcji, częściej niż inni biją swoje dzieci, matki bardzo często bywają przygnębione, mają poczucie winy i często są niezdolne do właściwych kontaktów z dziećmi urodzonymi, co z kolei utrudnia im rozwój.
Wielki wpływ na zmianę postaw wobec aborcji wywarł Bernard Nathanson. Jako profesor ginekologii i położnictwa przyczynił się on do zalegalizowania aborcji w USA (1973). Następnie zorganizował w Nowym Jorku pierwszą na świecie klinikę aborcyjną, w której w ciągu 2 lat przeprowadzono 60 tys. aborcji. Obserwując za pomocą nowoczesnych technik (m.in. ultrasonografia, elektroniczne monitorowanie bicia serca) przebieg aborcji i jej skutki, doszedł do wniosku, że przerywanie ciąży jest brutalnym sposobem zabijania dzieci nie narodzonych, co udokumentował w filmie „Niemy krzyk”. W późniejszym okresie stał się aktywnym przeciwnikiem aborcji.
Społeczne skutki aborcji
W każdym zabójstwie naruszona zostaje więź solidarności i jedności, opierająca się na pokrewieństwie duchowym, łączącym wszystkich ludzi. W aborcji naruszone są dodatkowo także więzi wynikające z pokrewieństwa ciała i krwi. Rodzina, która ze swojej natury ma być sanktuarium życia, staje się dla nie narodzonego miejscem niebezpiecznym. Największe zaś zagrożenie dla niego płynie od matki i ojca, którzy zostali powołani do przekazywania życia.
Praktykowane zamachy na życie ludzkie stanowią, według Jana Pawła II, „radykalne zagrożenie dla całej kultury praw człowieka”. Utrwalenie tej tendencji może ostatecznie podważyć nawet sam sens demokratycznego współistnienia. Jeżeli zalegalizowane zabójstwo nie narodzonych zostanie zachowane i rozszerzone na niepełnosprawnych, nieuleczalnie chorych i umierających, wtedy „nasze miasta przestaną być wspólnotami ludzi żyjących razem, a staną się społecznościami zapomnianych, zepchniętych na margines, odtrąconych i skazanych na zagładę”.
Encyklika Evangelium vitae zwraca uwagę, że zalegalizowana praktyka aborcji i eutanazji prowadzi również do relatywizmu i subiektywizmu moralnego. Wolność oderwana od prawdy prowadzi do egoizmu i negacji drugiego
|
Kościół katolicki wobec przerywania ciąży
Tradycja Kościoła uważa od samych początków przerywanie ciąży za czyn wysoce niemoralny. Katechizm Kościoła Katolickiego, ogłoszony w roku 1992, poucza, że „życie ludzkie należy szanować i chronić od chwili poczęcia. Należy bowiem ludzkiej istocie przyznać prawa osoby od pierwszych chwil jej istnienia; wśród nich zaś nienaruszalne prawo do życia”.
Istotnym dokumentem Kościoła poruszającym problematykę aborcji jest encyklika Evangelium vitae. Jan Paweł II pisze: „Mocą Chrystusowej władzy udzielonej Piotrowi i jego Następcom, potwierdzam, że bezpośrednie i umyślne zabójstwo niewinnej istoty ludzkiej jest aktem zawsze głęboko niemoralnym”. Encyklika stwierdza również, że dziecko nie narodzone od chwili poczęcia ma nienaruszalne prawo do życia. I nikt nie może przekraczać normy moralnej, która zabrania bezpośredniego zabójstwa tej niewinnej istoty ludzkiej.
ks. Wojciech Bołoz – profesor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Przedruk z: Życie w ludzkich rękach. Podstawowe zagadnienia bioetyczne, Wydawnictwa Teologii Katolickiej, Warszawa 1997, s. 163-172.
Źródło:
