2008-03-06 06:00 Źródło: Miesięcznik Bank
Rachunek bankowy dla obcokrajowca
Peter Felitic, obywatel Republiki Słowackiej, posiadający kartę stałego pobytu w Republice Czeskiej, chciał założyć za pośrednictwem Internetu rachunek oszczędnościowo rozliczeniowy e – konto – w jednym z polskich banków komercyjnych. Pomimo podjęcia kilkukrotnych prób elektroniczny formularz był automatycznie odrzucany z uwagi na brak podania w formularzu adresu zameldowania w Polsce. Peter zarzucił polskiemu bankowi naruszenie jednej z podstawowych zasad prawa wspólnotowego – zasady swobody przepływu kapitału. Czy słusznie?
Zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo bankowe rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki internetowe typu e-konto mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych. Rzeczywiście, przepisy ustawy Prawo bankowe określające czynności bankowe nie zawierają ograniczeń w postaci wymogów miejsca zamieszkania w kraju czy obywatelstwa. Ponadto faktem jest – co wynika z „Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską” (TWE), który stanowi w tytule III o swobodnym przepływie osób, usług i kapitału – zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału wewnątrz Wspólnoty (art. 56).
Nadrzędna – dyrektywa
Nie można jednak nie mieć na uwadze, że w odniesieniu do sektora bankowego podstawowe zasady prawa wspólnotowego w tej mierze określa akt szczególny, tj. dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, która zastąpiła tożsamą dyrektywę 2000/12/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 marca 2000 r.
Stosownie do postanowień tej dyrektywy, implementowanej do ustawy Prawo bankowe, w przypadku pana Petera F., obywatela Słowacji i mieszkańca Republiki Czeskiej, który chciał założyć e-konto w polskim banku, mamy do czynienia z działalnością transgraniczną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 21 ustawy Prawo bankowe. Jest nią wykonywanie przez instytucję kredytową na terytorium RP lub przez bank krajowy na terytorium państwa goszczącego (czyli w tym przypadku przez polski bank na terytorium Republiki Czeskiej) wszystkich lub niektórych czynności w zakresie wynikającym z udzielonego zezwolenia, bez uczestnictwa oddziału tej instytucji lub banku.
Zgodnie z art. 48a bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa goszczącego (tj. państwa członkowskiego, na terytorium którego bank krajowy wykonuje lub zamierza wykonywać działalność) – poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej – z zastrzeżeniem jednak, że może wykonywać na terytorium państwa goszczącego tylko czynności wynikające z zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego (dawniej Bankowego) na rozpoczęcie przez bank działalności (art. 34). Zasady dotyczące możliwości prowadzenia działalności transgranicznej precyzuje art. 48f Prawa bankowego.
Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność transgraniczną, zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego. Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo czynności wynikające z udzielonego bankowi zezwolenia, jakie bank zamierza wykonywać. Komisja Nadzoru Finansowego przesyła to zawiadomienie właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania i powiadamia o tym zainteresowany bank (ust. 2).
Polski bank, który starał się dopiero o możliwość prowadzenia działalności na terytorium sąsiednich państw członkowskich, w tym na terytorium Republiki Czeskiej i Słowackiej, nie posiadał na dzień składania przez pana Petera wniosku, uprawnienia do prowadzenia działalności transgranicznej na terytorium Republiki Czeskiej. Konsekwentnie więc, formularz dotyczący wniosku o założenie e-konta nie posiadał możliwości wpisania adresu w Republice Czeskiej.
Opinie wyrażone w artykule są wyrazem prywatnych poglądów autora i mogą być jedynie wskazówką w rozstrzyganiu konkretnych przypadków, z uwzględnieniem przepisów wewnętrznych banku i ustalonych w nim zasad postępowania.
Tadeusz Białek
Więcej w Miesięczniku Finansowym BANK
Zaprenumeruj BANK
Zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo bankowe rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki internetowe typu e-konto mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych. Rzeczywiście, przepisy ustawy Prawo bankowe określające czynności bankowe nie zawierają ograniczeń w postaci wymogów miejsca zamieszkania w kraju czy obywatelstwa. Ponadto faktem jest – co wynika z „Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską” (TWE), który stanowi w tytule III o swobodnym przepływie osób, usług i kapitału – zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału wewnątrz Wspólnoty (art. 56).
Nadrzędna – dyrektywa
Nie można jednak nie mieć na uwadze, że w odniesieniu do sektora bankowego podstawowe zasady prawa wspólnotowego w tej mierze określa akt szczególny, tj. dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, która zastąpiła tożsamą dyrektywę 2000/12/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 marca 2000 r.
Stosownie do postanowień tej dyrektywy, implementowanej do ustawy Prawo bankowe, w przypadku pana Petera F., obywatela Słowacji i mieszkańca Republiki Czeskiej, który chciał założyć e-konto w polskim banku, mamy do czynienia z działalnością transgraniczną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 21 ustawy Prawo bankowe. Jest nią wykonywanie przez instytucję kredytową na terytorium RP lub przez bank krajowy na terytorium państwa goszczącego (czyli w tym przypadku przez polski bank na terytorium Republiki Czeskiej) wszystkich lub niektórych czynności w zakresie wynikającym z udzielonego zezwolenia, bez uczestnictwa oddziału tej instytucji lub banku.
Zgodnie z art. 48a bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa goszczącego (tj. państwa członkowskiego, na terytorium którego bank krajowy wykonuje lub zamierza wykonywać działalność) – poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej – z zastrzeżeniem jednak, że może wykonywać na terytorium państwa goszczącego tylko czynności wynikające z zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego (dawniej Bankowego) na rozpoczęcie przez bank działalności (art. 34). Zasady dotyczące możliwości prowadzenia działalności transgranicznej precyzuje art. 48f Prawa bankowego.
Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność transgraniczną, zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego. Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo czynności wynikające z udzielonego bankowi zezwolenia, jakie bank zamierza wykonywać. Komisja Nadzoru Finansowego przesyła to zawiadomienie właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania i powiadamia o tym zainteresowany bank (ust. 2).
Polski bank, który starał się dopiero o możliwość prowadzenia działalności na terytorium sąsiednich państw członkowskich, w tym na terytorium Republiki Czeskiej i Słowackiej, nie posiadał na dzień składania przez pana Petera wniosku, uprawnienia do prowadzenia działalności transgranicznej na terytorium Republiki Czeskiej. Konsekwentnie więc, formularz dotyczący wniosku o założenie e-konta nie posiadał możliwości wpisania adresu w Republice Czeskiej.
Opinie wyrażone w artykule są wyrazem prywatnych poglądów autora i mogą być jedynie wskazówką w rozstrzyganiu konkretnych przypadków, z uwzględnieniem przepisów wewnętrznych banku i ustalonych w nim zasad postępowania.
Tadeusz Białek
Więcej w Miesięczniku Finansowym BANK
Zaprenumeruj BANK
Dodaj komentarz
- Rachunek bankowy dla obokrajowca Autor: ~Tomek 2008-03-06 07:48
- ktoś chyba zgubił literkę "c" w tytule
