Józef Szajna w 1971 roku został dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Klasycznego, obecnie Centrum Sztuki Studio. Zrealizował tam przedstawienia, które przyniosły mu uznanie na całym świecie ze względu na swoje nowatorstwo. Spektakle takie jak "Witkacy", "Replika" czy "Dante" grane były na kilkudziesięciu międzynarodowych festiwalach i gościnnych występach na świecie.
Działalność Szajny nie ograniczała się do twórczości plastycznej czy reżyserskiej. Od ukończenia studiów był pedagogiem w krakowskiej, a później w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Prowadzone przez niego w latach osiemdziesiątych Studium Scenografii wykształciło wielu polskich i zagranicznych artystów.
Józef Szajna współpracował z wieloma teatrami w Polsce, między innymi z Teatrem Starym w Krakowie, Teatrem Współczesnym we Wrocławiu i Teatrem Polskim w Warszawie. Wystawiał również swoje spektakle na scenach zagranicznych: Anglii, Niemczech i Hiszpanii.
W czasie wojny Józef Szajna był dwukrotnie skazany na śmierć i niemal cudem jej uniknął. To doświadczenie silnie wpłynęło na jego dzieła, stanowiące protest przeciwko zniewoleniu człowieka. Na temat jego twórczości zrealizowano kilkanaście filmów, wydano też kilka monografii.
Był laureatem wielu prestiżowych nagród teatralnych i plastycznych oraz odznaczeń państwowych. Za całokształt osiągnięć teatralno-malarskich w 1982 roku otrzymał "Złotego Centaura", międzynarodową nagrodę przyznawaną przez Accademia Italia. W 1995 roku został laureatem Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego z Nowego Jorku.
Był członkiem międzynarodowych stowarzyszeń artystów, między innymi, włoskiej Akademii Sztuki i Pracy, przewodniczącym Stowarzyszenia Kultury Europejskiej oraz honorowym członkiem Międzynarodowego Zrzeszenia Sztuk Plastycznych.
Źródło:IAR
