Prywatne ubezpieczenia emerytalne cz. 2

Prezentujemy drugą część raportu o prywatnych ubezpieczeniach emerytalnych, stanowiącą próbę omówienia spraw dotyczących zabezpieczeń, jakie powinny znajdować się w polisach, czy też wpływu relacji małżonków na OFE.

1. Jak wygląda sprawa zabezpieczeń w polisie?

2. Emerytura w funduszach

3. Jaka jest wysokość pobieranej opłaty w razie zmiany otwartego funduszu emerytalnego?

4. Jak wygląda sprawa przekazanych środków z rachunku członka funduszu drugiemu małżonkowi w razie rozwodu?

5. Wnioski o unieważnienie umowy z OFE

6. Zakłady emerytalne, firmy ubezpieczeniowe, fundusze inwestycyjne

Po 7 latach znów powróciła koncepcja zakładów emerytalnych, które miały pobierać aż 7 proc. kwoty zaoszczędzanej w OFE. Zwolennicy takiego rozwiązania zwracają uwagę, że zmniejszy ono ryzyko błędów przy ustalaniu wysokości świadczeń. Podstawową wadą takiego rozwiązania są wysokie koszty utworzenia nowej instytucji. Dodatkowo w związku z różnym wiekiem emerytalnym kobiet i mężczyzn brak było gwarancji, że będą chętni do płacenia świadczeń pierwszym emerytom w latach 2009-2013. W pierwszym bowiem okresie funkcjonowania zakładów na emerytury będą przechodzić kobiety. Klienci także nie zyskają, gdyż nowe instytucje finansowe będą konkurować między sobą nie kosztami, lecz siecią dystrybucji.

Autorzy dokumentu zakładają, że wypłata świadczeń może być przekazana już istniejącym na rynku zakładom ubezpieczeń na życie. Entuzjaści takiego rozwiązania podkreślają, że system nie spowoduje żadnych dodatkowych kosztów, gdyż firmy ubezpieczeniowe będą korzystać z już istniejącej sieci dystrybucji polis na życie. Natomiast wśród wad tego systemu są wskazywane wysokie koszty związane z akwizycją. Natomiast jeśli ubezpieczyciele będą konkurować między sobą wysokością pobieranej prowizji, wówczas niebezpiecznie zmniejszy się poziom bezpieczeństwa wypłat.

Nie jest także wykluczone, że banki, fundusze inwestycyjne czy fundusze emerytalne mogą zajmować się wypłatą emerytur z II filara. W takim przypadku wypłata polegałaby na systematycznym wycofaniu z konta bądź z rachunku określonej kwoty. Najpoważniejszą wadą takiego rozwiązania jest brak mechanizmów gwarantujących dożywotność wypłacanego świadczenia. Osoba, która korzystałaby z takiego świadczenia i żyła dłużej niż to założono w momencie ustalania jego wysokości, po wyczerpaniu konta nie mogłaby oczekiwać nawet złotówki.

Na świecie takie rozwiązania są wykorzystywane wyłącznie w przypadku finansowania świadczeń pomostowych. Mają one na celu zapewnienie środków na utrzymanie ubezpieczonemu pomiędzy dniem przejścia na emeryturę (zakończenie pracy zawodowej) a wykupieniem renty dożywotniej. Analiza przyjęta przez Komitet Rady Ministrów zawiera także propozycje, aby o wyborze konkretnego podmiotu wypłacającego świadczenia emerytalne dla określonego rocznika decydował przetarg. Możliwe będzie także ubieganie się o klientów przez różne podmioty. Jednak także i to rozwiązanie niesie ze sobą liczne niebezpieczeństwa. Przyszły bowiem klient będzie musiał ponieść koszty kampanii reklamowych związanych z walką między różnymi firmami. Jakość oferty będzie miała drugorzędne znaczenie, gdyż o sukcesie będzie decydować sieć agentów otrzymujących prowizję za każdego pozyskanego klienta.

Podstawa prawna:

• Art. 111 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. nr 137, poz. 887 z późn. zm.),
• Art. 82-88 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Przemysław Gogojewicz

POPRZEDNIA: Wnioski o unieważnienie umowy z OFE