Na emeryturę można oszczędzać w ramach ubezpieczenia na życie. Polisy takie łączą w sobie funkcje ochronne i oszczędnościowe: jedna część składki to ubezpieczenie na życie, druga - gromadzona na indywidualnym koncie - jest lokowana najczęściej w funduszach inwestycyjnych. Na rynku pojawiły się produkty, które ograniczyły część ochronną do minimum, większość składki przeznaczając na inwestycje. Co więcej - podpisując umowę z towarzystwem ubezpieczeniowym można wybrać fundusz, w którego jednostki będą inwestowane nasze składki - od stabilnych, czyli mniej ryzykownych, po bardziej agresywne. Ciekawą propozycją są również ubezpieczenia na życie i dożycie. Ich plusem są świadczenia wypłacane po osiągnięciu wieku określonego w umowie. Minusem jest wysoki udział części ochronnej, a także lokowanie większości środków części inwestycyjnej w mniej dochodowe obligacje.
Co trzeba wiedzieć o programach pracowniczych
Pracownicze Programy Emerytalne (PPE) zakładają pracodawcy. Pieniądze gromadzone w PPE są inwestowane przez instytucję finansową (np. w fundusz inwestycyjny). Składkę płaci obowiązkowo pracodawca. Jest to składka podstawowa. Jej wysokość określona jest wartościowo lub procentowo, nie może być jednak wyższa niż 7 proc. wynagrodzenia pracownika uczestniczącego w programie. Drugi element PPE to dobrowolna składka dodatkowa płacona przez pracownika z pensji otrzymywanej od pracodawcy prowadzącego program. Wpłacanie składki podstawowej nie jest uzależnione od składki dodatkowej. Należy pamiętać, że pracownik nie może do PPE wpłacić gotówki w dowolnej wysokości, lecz tylko do określonego limitu. W 2005 r. wynosi on prawie 10,1 tys. zł. Środki zgromadzone w Pracowniczym Programie Emerytalnym są zwolnione z podatku od zysków kapitałowych (tzw. podatku Belki) - nie tylko w przypadku ich wypłaty przez uczestnika programu, ale również jego spadkobierców.
Dodaj komentarz
