W ramach funduszy strukturalnych przyznanych Polsce na lata 2004 – 2006 pomoc finansowa dla startujących oferowana była między innymi z dwóch działań Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, tj. 2.5 „Promocja przedsiębiorczości” i 3.4 „Mikroprzedsiębiorstwa”. Pierwsze z wymienionych działań zakładało oprócz niewielkich dotacji (maksymalnie 5 tys. euro), także szkolenia dla początkujących przedsiębiorców.
Zajęcia te często kończyły się wyborem najlepszych biznesplanów, których autorzy uzyskiwali dofinansowanie na start. Unijne wsparcie dla Polski na lata 2007 – 2013, które jest kilkakrotnie większe, niż w poprzednim okresie, również przewiduje pomoc dla „starterów”.
Będzie ona udostępniana między innymi w ramach regionalnych programów operacyjnych i finansowana z działań mających się przyczynić do rozwoju przedsiębiorczości. Potrzebne pieniądze trafią do zainteresowanych pod warunkiem, że będą przestrzegać kilku żelaznych zasad.
Po wskazówkach do celu
- Moim zdaniem najważniejsze jest wiedzieć, czego się chce – mówi Marek Dziduszko, dyrektor zarządzający MTD Centrum Szkoleń i Doradztwa. - Trzeba wiedzieć, do czego projekt ma doprowadzić. Jak w życiu: człowiek powinien wiedzieć, do czego dąży - wyjaśnia. Na przykład już na początku potencjalny wnioskodawca musi bardzo precyzyjnie określić, w jakiej dziedzinie chce uruchomić biznes.
Aby liczyć na pozytywną ocenę komisji oceniającej wnioski i biznesplany, wnioskodawcy muszą także dobrze znać założenia programu oferującego dofinansowanie oraz obowiązujące do niego wszelkie regulacje prawne. Nie zawsze jednak starterzy muszą dysponować dużą wiedzą ekonomiczną.
- Do uruchomienia biznesu częściowo finansowanego z unijnych pieniędzy – jak tłumaczy Marek Dziduszko – wymagane umiejętności są wprost proporcjonalne do skali planowanego przedsięwzięcia. Jeżeli komuś ich zabraknie zawsze można skonsultować się ze specjalistami.
Sposób na dobre wnioski i biznesplany
Aby zasłużyć na uznanie komisji oceniającej, zdaniem Marka Dziduszko ważna jest umiejętność zwięzłego pisania i udzielania konkretnych odpowiedzi na pytania czy kwestie zawarte we wniosku. I oczywiście, gdy w instrukcji wypełniania dokumentów napisano, że wymagane informacje mają zająć maksymalnie 10 linijek, co „czy by się waliło czy paliło” należy się do tego dostosować.
Ponadto w poszczególnych punktach należy odnosić się tylko i wyłącznie do wymaganych tam danych, ponieważ wnioski są oceniane przez dwie lub trzy osoby, które nie szukają ogólników a potrzebują informacji dotyczących konkretnych punktów. By przekonać komisję do swojego projektu inwestycyjnego lepiej także używać określeń czy nazewnictwa używanego w podręcznikach czy przewodnikach (pomimo, że to słownictwo często nie jest używane w mowie potocznej i dla niezainteresowanych jest po prostu niezrozumiałe).
Z zastrzeżeniem jednak, aby tego żargonu nie stosować mechaniczne. – Gdy jakieś określenia z wniosków będą niezrozumiałe – radzi Marek Dziduszko – warto spojrzeć do wytycznych czy przewodników, gdzie znajdują się definicje wielu terminów związanych z dofinansowaniem. Wnioskodawcy mogą mieć na przykład także problemy ze zrozumieniem a w konsekwencji rozróżnieniem, czym są cele projektu na poziomie: produktu, rezultatu i oddziaływania.
Należy również pamiętać, że informacje na ten sam temat wpisywane do wniosku i biznesplanu muszą być wszędzie takie same. Nie może dojść do sytuacji, że w jednym punkcie informuje się o planowanej sprzedaży w wysokości ,,X’’, a pięć stron dalej szacuje się ją na poziomie ,,Y’’. Spójność danych jest ważna, bo w przeciwnym razie dokumenty trafią do kosza. Wielu ekspertów uważa, że szacowanie przyszłych przychodów sprawia wnioskodawcom największy problem.
Nie doradzają więc przedstawiania perspektyw nieprawdopodobnie dużych zysków z nowo uruchamianego biznesu, ponieważ oceniający aplikacje mogą odebrać to jako minus. Lepiej więc odnosić się do wskaźników na rozsądnym poziomie oraz przygotowywać dokumenty w przeświadczeniu, że w komisji są ludzie znający się na przedsiębiorczości.
Olga Gajda
Źródło:
