pismo procesowe po korekcie

Odpowiedź na treść pisma procesowego organu rentowego z dnia ...

Sąd poprosił, aby Oddział ZUS ustosunkował się do argumentacji powoda. Niestety, zamiast tego Oddział stworzył własną argumentację, być może pochodzącą z innych spraw i ustosunkował się do niej. Powód nie argumentował przecież, że „żadna z ww ustaw nie wprowadziła zakazu zawieszenia działalności gospodarczej, a skoro tak to miał prawo to czynić ze wszystkimi tego skutkami prawnymi, także w zakresie ubezpieczenia społecznego”. Powód nigdzie też nie stwierdził, że „co nie jest zabronione to jest dozwolone”. W jakim więc celu organ rentowy odpowiedział na te wyimaginowane „argumenty”?

Nietrudno chyba było zauważyć, że powód powołał się na treść:
1) Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 4 grudnia 1998 r. (obowiązującego od 01.01.1999 do 30.09.2003), które jako jedną z przyczyn wyrejestrowania płatnika z ubezpieczeń, obok decyzji o wykreśleniu z ewidencji, wymienia m. in. także oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności.

111 - opłacająca składki wyłącznie za siebie - decyzja o wykreśleniu z ewidencji, rejestru lub skreślenie z listy,
113 - oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności,

2) Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 sierpnia 2003 r. (obowiązującego od 01.10.2003 do dziś), które mówi o tym, że działalność gospodarczą można zaprzestać nie tylko podaniem o wykreślenie z ewidencji, lecz także zaprzestając prowadzenia pozarolniczej działalności.

111 - zaprzestanie prowadzenia działalności
211 - wykreślenie z rejestru, ewidencji lub skreślenie z listy

W dalszej części pisma procesowego organ rentowy uznał wreszcie ten fakt, stwierdzając: „Należy mieć na uwadze, że jest możliwość zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, bez jednoczesnego poinformowania organu ewidencyjnego (w szczególności w stanie prawnym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 02.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej), jeżeli z okoliczności wynikało, że osoba posiadająca wpis do ewidencji działalności gospodarczej faktycznie zaprzestała w sposób ciągły prowadzenia działalności gospodarczej”. Tym samym organ rentowy potwierdził, że teza: „Skoro działalność nie została wyrejestrowana z ewidencji tzn. nie nastąpiło zaprzestanie jej wykonywania, co oznacza, że nadal istnieje obowiązek ubezpieczeń”, na której zbudowana została decyzja, sprzeczna jest z obowiązującym prawem.

Organ rentowy tym razem słusznie stwierdza, że „jest możliwość zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, bez jednoczesnego poinformowania organu ewidencyjnego”. Faktycznie, bowiem organy ewidencyjne nie chcą przyjmować zgłoszeń dotyczących czasowego zaprzestania działalności, słusznie stwierdzając, że nie przewiduje tego żaden akt prawny.

Powód przedstawił dowody, że działalność gospodarczą zaprzestał raz i to w sposób ciągły w dniu ... Dowodem tego są m. in. dane z Urzędu Skarbowego, potwierdzające, że od dnia ... powód był podmiotem zupełnie nieaktywnym.

Z definicji działalności gospodarczej wynika, że jest to działalność o charakterze ciągłym. Jeśli więc ktoś zaprzestaje ją prowadzić, trudno jest twierdzić, że nadal ją prowadzi, jedynie na podstawie tego, że nadal figuruje w ewidencji. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej mówi o możliwości utracenia licencji w przypadku trwałego zaprzestania działalności, choćby przedsiębiorca figurował w ewidencji (Art. 58 punkt 1).

Nie można więc twierdzić, że definicja działalności gospodarczej nie pozwala na jej zaprzestanie. Idąc tym tokiem rozumowania, można by dojść do równie absurdalnego wniosku, że kto figuruje w ewidencji powinien płacić składki także po śmierci, jeśli nikt z bliskich nie wyrejestrował go z niej, bo skoro figuruje w ewidencji, to znaczy, że nadal prowadzi działalność gospodarczą. Z treści ustawy Prawo działalności gospodarczej wcale nie wynika, że sam wpis do ewidencji świadczy o wykonywaniu działalności gospodarczej. W rozdziale 2, dotyczącym podejmowania działalności gospodarczej, w art. 7, punkcie 2, czytamy: „Przedsiębiorca będący osobą fizyczną może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej”.

Wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenia wskazują jednoznacznie, że można zaprzestać prowadzenia działalności, bez wyrejestrowania jej z ewidencji. Tak też czytamy w wydanym 02.09.2005 r. "Poradniku dla płatników składek". Na stronie 43 nadal widnieje informacja: "Wyrejestrowanie z ubezpieczeń, a następnie zgłaszanie do nich, powinno następować także w przypadku, gdy zaprzestanie działalności ma charakter czasowy. Nie jest przy tym wymagane wyrejestrowanie w organie ewidencyjnym".

Poza tym, powód nigdy nie wyrażał pretensji o to, że organ rentowy sprawy nie skierował do Wydziału Kontroli. Miał żal jedynie o to, że postępowanie wyjaśniające odbyło się bez jego udziału, i że nie został on przesłuchany, przez co rażąco naruszono Kodeks Postępowania Administracyjnego (Art. 10 par. 1).

Poza tym zlekceważono: art. 77. k.p.a. [Prowadzenie postępowania dowodowego] § 1: „Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy”; art. 79. k.p.a. § 2. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia; art. 81. [Uznanie okoliczności faktycznej za udowodnioną] Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, […]

W zakończeniu pisma procesowego organ rentowy stwierdził, iż dane z Urzędu Skarbowego stanowiły wystarczający dowód na stwierdzenie, iż przerwy były niesłusznie zgłaszane. Jakie więc dowody z Urzędu Skarbowego potwierdzały, że w spornym okresie powód wykonywał działalność gospodarczą?

Ponieważ decyzja organu rentowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, nie można uznać jej za ważną (Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszono tu rażąco art. 10 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, zm.): „Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań”.