pierwsze odczucia

Sąd stwierdził: „Rację ma odwołujący, że wprawdzie dg jest wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły jednak w działalności tej mogą mieć miejsce faktyczene okresowe zaprzestanie prowadzenia tej dg z różnych przyczyn. Takie okresowe zaprzestanie prowadzenia dg winno być również zgłoszone i wpisane w ewidencji dg”.
To stwierdzenie jest nierzetelne, jest też przejawem ignorancji. Tylko w wypadku trwałego zaprzestania działalności, istnieje obowiązek zgłoszenia tego w ewidencji.

Sąd stwierdził tu także: „Należy więc stwierdzić, że okres oczekiwania na pracę, na kolejne zamówienie usługi, czy też okres świąteczny nie oznacza okresowego zaprzestania prowadzenia dg”.
Sąd nie przedstawił tu jednak żadnych dowodów, że w okresach przerw przedsiębiorca oczekiwał na kolejne zamówienia. A przecież na kolejne zlecenia przedsiębiorca mógł oczekiwać dopiero po wznowieniu prowadzenia działalności.

Sąd stwierdza też: „Skoro zatem odwołujący nie udowodnił, aby w okresie objętym przedmiotem sporu miały miejsce udokumentowane i usprawiedliwione faktyczne okresowe zaprzestanie prowadzenia dg, zaskarżona decyzja organu rentowego jest zgodna z prawem i apelacja od zaskarżonego wyroku podlegała oddaleniu na zasadzie art.385 kpc.” [Art. 385. Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna].

To stwierdzenie jest przejawem porażającej samowoli sądu. Żadna ustawa nie mówi o tym, że zaprzestanie musi być udokumentowane i usprawiedliwione. Która ustawa stwierdza, że brak pracy nie jest dostatecznym powodem, by zaprzestać działalność?

To sąd zarzucił, że gdy przedsiębiorca zaprzestał prowadzenia działalności, nadal ją prowadził. To na nim spoczywa obowiązek udowodnienia stawianych zarzutów.

Proces był więc nieuczciwy. Sąd występując w roli prokuratora, nie był bezstronny. Orzeczenie nie jest rzetelne (jest świadectwem ignorancji) i dlatego nadaje się tylko do kasacji.

„Każdy jest uprawniony do rzetelnego i publicznego procesu w rozsądnym terminie przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym wcześniej ustawą” (Art.47 Karta Podstawowych Praw Unii Europejskiej).