propozycja odwołania

Cycero i Jerzy mają rację. W odwołaniach należy umiejętnie wykorzystać treść informacji z ZUS. Wykorzystałem ich sugestię podczas przygotowania kolejnego odwołania.

ODWOŁANIE OD DECYZJI

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Wrocławiu, wydał w dniu […] decyzję, znak […], w której stwierdził, że podlegam obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym i wypadkowym, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność od dnia […] do […], nie uznając okresów, w których zgłaszałam zaprzestanie prowadzenia działalności. W decyzji powołano się na art. 13 punkt 4 i art. 14 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, stwierdzając bezpodstawnie, iż zaprzestanie, o którym tu mowa dotyczy jedynie wykreślenia z ewidencji i nie obejmuje zaprzestania o charakterze czasowym. Natomiast z definicji słownikowej, z treści pisma Centrali ZUS z 4 marca 2005 r. (sygn. Fuu 400-307), z informacji zamieszczonej na stronie prawnej ZUS, a także z dwóch kolejnych, wydanych na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeń (Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 4 grudnia 1998 r. [Dz.U. z 1998 r. Nr 149, poz. 982; ost. zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 101, poz. 1039] i Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 sierpnia 2003 r. [Dz. U. Nr 150, poz. 1457]) jednoznacznie wynika, że zaprzestanie to dotyczy nie tylko wykreślenia z ewidencji, lecz obejmuje także zaprzestania o charakterze czasowym. Ponieważ w wydanej decyzji dopuszczono się manipulacji prawem (uzasadnienie jest nierzetelne), a Oddział nawet nie próbował sprawdzić, czy w okresach, gdy zaprzestawałam prowadzenia działalności, była ona kontynuowana, wnoszę o uchylenie jej w całości. Decyzja została doręczona […].

UZASADNIENIE

Zdziwiona jestem faktem, że Oddział ZUS nawet nie próbował ustalić, czy w okresach, w których zgłaszałam zaprzestanie działalności, faktycznie była ona wykonywana. Uzasadniając swą decyzję, Oddział natomiast stwierdził, że: „Skoro działalność nie została wyrejestrowana z ewidencji tzn. nie nastąpiło zaprzestanie jej wykonywania, co oznacza, że nadal istnieje obowiązek ubezpieczeń”. Z tezy tej wynika, że dla Oddziału nieistotne jest to, czy działalność była prowadzona, czy też nie. Natomiast istotne jest jedynie to, że nie dokonano wyrejestrowania z ewidencji. Na tej też podstawie wydano decyzję.
W celu uzasadnienia swego stanowiska, Oddział ZUS powołał się na nieaktualne już przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 - Prawo o działalności gospodarczej, stwierdzając: „Przepisy ww. ustawy nie wyróżniają czasowego zaprzestania wykonywania działalności, określają jedynie w art. 7e ust. 1 pkt. 1, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku m. in. zaprzestania wykonywania działalności. Ponadto stosownie do art.7d ww. ustawy - przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, objęte danymi zawartymi w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 7b ust. 2, powstałe po dniu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian, a także informację o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej (…).”
W ten sposób Oddział próbował udowodnić, że użyty w art. 13 pkt. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń społecznych wieloznaczny termin „zaprzestanie” dotyczy jedynie wykreślenia z ewidencji.
Tymczasem przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 Prawo o działalności gospodarczej zaczęły obowiązywać dopiero dwa lata po wejściu w życie ustawy z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń społecznych i nie powstały w celu wyjaśnienia definicji wieloznacznego terminu: „zaprzestanie”, użytego w ustawie, która zaczęła obowiązywać dokładnie dwa lata wcześniej.
Ponieważ w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych termin „zaprzestanie” nie został zdefiniowany, należałoby chyba sprawdzić jego znaczenie. W "Słowniku języka polskiego", (tom III, PWN), pod hasłem "zaprzestać", czytamy: «przerwać jakąś czynność, zaniechać robienia czegoś». Termin „zaprzestanie” obejmuje więc także przerwę[y] w jakiejś działalności.
Twierdzenie, że użyty w art. 13 punkcie 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wieloznaczny termin „zaprzestanie”, ma takie samo znaczenie jak w art. 7d i 7e ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, i oznacza jedynie likwidację działalności, nie jest niczym innym, jak podstępną manipulacją, w której wykorzystuje się wieloznaczność pojęć, aby udowodnić fałszywą tezę, że niewyrejestrowanie działalności z ewidencji oznacza, że nadal istnieje obowiązek ubezpieczeń, nawet wówczas, gdy faktycznie zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej.
W decyzji stwierdzono, że przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej nie wyróżniają czasowego zaprzestania wykonywania działalności. Nietrudno jest jednak zauważyć, że przepisy ww. ustawy nie wyróżniają także pojęcia śmierci, lub zgonu. Czy na tej podstawie można jednak wyciągnąć równie absurdalny wniosek, że w takim razie przedsiębiorca nie ma prawa umrzeć, i ma obowiązek opłacania składek nawet po śmierci, jeśli nie wyrejestrował się z ewidencji?

Poza tym obecnie obowiązująca ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wyróżnia pojęcie trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Jeśli zaprzestanie może być trwałe, to oczywistym jest wniosek, że może mieć ono też charakter czasowy. Wtedy przedsiębiorca nie ma obowiązku składania wniosku o wykreślenie z ewidencji.
Tak wyjaśniono to na stronie prawnej ZUS: "Wyrejestrowanie z ubezpieczeń, a następnie zgłaszanie do nich, powinno następować także w przypadku, gdy zaprzestanie działalności ma charakter czasowy. Nie jest przy tym wymagane wyrejestrowanie w organie ewidencyjnym" (PORADNIK UBEZPIECZENIA SPOŁECZNE I UBEZPIECZENIE ZDROWOTNE OSÓB PROWADZĄCYCH POZAROLNICZĄ DZIAŁALNOŚĆ I OSÓB Z NIMI WSPÓŁPRACUJĄCYCH).
Z treści ustawy Prawo działalności gospodarczej wcale nie wynika, że sam wpis do ewidencji świadczy o wykonywaniu działalności gospodarczej. Na ten fakt zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 06.09.2000 (SN II UKN 692/99 OSNP 2002/5/124), stwierdzając m.in.: „Wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie jest też wystarczającą przesłanką dla przyjęcia faktu prowadzenia działalności, ani - w konsekwencji - dla powstania obowiązku ubezpieczenia społecznego”. To orzeczenie ma solidną podstawę prawną. Sąd Najwyższy powołał się tu na rozdział 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W art. 7, punkcie 2, stwierdzono jednoznacznie: „Przedsiębiorca będący osobą fizyczną może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej”. „Decydujące znaczenie dla rozstrzygania istnienia obowiązku ubezpieczeń ma więc faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko posiadanie uprawnień do jej prowadzenia” – stwierdza także Centrala ZUS (Pismo z 04.03.2005, sygn. Fuu 400-307).
Wyżej przedstawione dowody wskazują więc jednoznacznie, że teza, na której oparto decyzję: „Skoro działalność nie została wyrejestrowana z ewidencji tzn. nie nastąpiło zaprzestanie jej wykonywania, co oznacza, że nadal istnieje obowiązek ubezpieczeń” – jest błędna.
Teza ta jest zupełnie sprzeczna także z treścią pisma Centrali ZUS z 4 marca 2005 r. (sygn. Fuu 400-307), gdzie wyjaśniono: „Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Departament Ubezpieczeń i Składek uprzejmie informuje. Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (DzU nr 137, poz. 887 ze zm.) obowiązek ubezpieczeń osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą powstaje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności, a ustaje z dniem zaprzestania jej wykonywania (art. 13 ust. 4 powołanej ustawy). Również art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 6 ustawy ustalający podleganie ubezpieczeniom społecznym przez tych ubezpieczonych odwołuje się do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie dla rozstrzygania istnienia obowiązku ubezpieczeń ma więc faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko posiadanie uprawnień do jej prowadzenia”.
Dalej stwierdzono tu też: „Fakt rozpoczęcia wykonywania działalności osoba prowadząca tę działalność zgłasza do Zakładu poprzez zgłoszenie płatnika składek i zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych (odpowiednio ZUS ZFA lub ZUS ZPA i ZUS ZUA), a zaprzestania działalności - poprzez złożenie wyrejestrowania (odpowiednio ZUS ZWPA, ZUS ZWUA).
Osoba, która czasowo zaprzestaje prowadzenia działalności, na formularzu ZUS ZWUA jako kod przyczyny wyrejestrowania z ubezpieczeń podaje kod przyczyny wyrejestrowania 100 (ustanie tytułu do ubezpieczeń), a na formularzu ZUS ZWPA podaje kod przyczyny wyrejestrowania płatnika 111 (zaprzestanie prowadzenia działalności)”.
Instrukcja ta ma solidną podstawę prawną, gdyż oparto ją na treści Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 sierpnia 2003 r. Załącznik nr 13 (Dz.U. Nr 150, poz. 1457). Ma ono rangę delegacji ustawowej i stanowi bardziej szczegółowe rozwinięcie przepisów zawartych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Teza, że żaden akt prawny nie przewiduje możliwości czasowego zaprzestania działalności, jest więc bezpodstawna. Żaden akt prawny nie precyzuje też jak często i w jakich odstępach czasu można zaprzestawać prowadzenie działalności gospodarczej.
W związku z powyższym wnoszę, aby Oddział ZUS obowiązek ubezpieczeń społecznych ustalił, nie na podstawie dat wskazanych we wpisie do ewidencji, lecz ustalił stan faktyczny i sprawdził, czy od miesiąca VII 2000 r. działalność faktycznie była wykonywana.
[Tu przytoczono argumenty, że w okresach przerw działalność nie była wykonywana]. Od tego czasu nie wykonywałam też żadnych czynności pomocniczych związanych z prowadzeniem działalności, nie oczekiwałam też na jakieś zlecenia i nie poszukiwałam ich.
Uważam, że stwierdzenie, że działalność była wykonywana w okresach, gdy zgłaszałam zaprzestanie działalności, bez przeprowadzenia rzetelnej kontroli, jedynie na podstawie tego, że działalność nie została wyrejestrowana z ewidencji, jest bezpodstawne.
Na koniec przypomnę akty prawne dające mi podstawę do zgłaszania zaprzestania działalności i jej wznawiania.
1) Ustawa z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 13 punkt 4. Przewidziano tu możliwość zaprzestania działalności gospodarczej. Zaprzestanie, o którym tu jest mowa, to nie tylko wyrejestrowanie z ewidencji, lecz także zaprzestanie o charakterze czasowym, co potwierdza treść pisma Centrali ZUS z 4 marca 2005 r. (sygn. Fuu 400-307), oraz dwa kolejne rozporządzenia, wydane na podstawie delegacji ustawowej:
1) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 4 grudnia 1998 r. w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących oraz innych dokumentów. Załącznik nr 20 (Dz.U. z 1998 r. Nr 149, poz. 982; ost. zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 101, poz. 1039). Wśród przyczyn wyrejestrowania płatnika z ubezpieczeń, obok decyzji o wykreśleniu z ewidencji, wymieniono tu m. in. także oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności.
2) Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 sierpnia 2003 r. Załącznik nr 13 (Dz.U. Nr 150, poz. 1457). Także i tu jest mowa o tym, że działalności gospodarczej można zaprzestać nie tylko w formie podania o wykreślenie z ewidencji, lecz także zaprzestając prowadzenia pozarolniczej działalności.
Moje działanie miało więc solidne podstawy prawne.
Ponieważ decyzja została wydana bez rzetelnej kontroli, a jej treść jest niezgodna z ww. ustawą i ww. wydanymi na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniami, w związku z tym, zgodnie z art. 58 kodeksu cywilnego, wnoszę o jej uchylenie w całości.