W latach 1939-1946 nacjonaliści ukraińscy z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN),
Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) oraz innych ukraińskich formacji nacjonalistycznych
działających na ziemiach Kresów Wschodnich II RP (województwa wołyńskie, tarnopolskie,
stanisławowskie, lwowskie, poleskie) oraz obecnych województw lubelskiego
i podkarpackiego dokonali na ludności polskiej zbrodni ludobójstwa, mordując ponad sto
tysięcy Polaków, głównie mieszkańców wsi, niszcząc ich mienie i doprowadzając do
uchodźstwa z Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej setek tysięcy Polaków. Apogeum tej
zbrodni przypada na lipiec 1943 r., a symboliczną datą hekatomby Polaków z rąk ukraińskich
nacjonalistów jest dzień 11 lipca, kiedy to w 1943 r. Polacy byli mordowani w około sto
miejscowościach. Męczeńska śmierć za przynależność do narodu polskiego zasługuje na
pamięć w formie dnia wyróżnianego corocznie przez państwo polskie, w którym będzie
oddawany hołd ofiarom.