Pięknieś ułożył te strofy, Waszmości,
lecz spójrz na przyszłość nie tylko w ciemności.
Bo chociaż AI w potędze się wznosi,
czyż duch człowieczy tak łatwo się spłoszy?
Nie sama moc, lecz myśl i natchnienie,
czyni z człowieka twórcze istnienie.
AI liczy, przetwarza, przewidzi,
lecz to w człowieku iskra się widzi.
Nie samą logiką świat wciąż się buduje,
lecz sercem, marzeniem – tym, co pulsuje.
Choć AI w przyszłości w siłę uderzy,
to ludzką duszę wciąż świat doceni.
Niechże więc przyszłość niesie technikę,
lecz niech w człowieku zostanie muzyka.
Bo choćby AI pisała symfonie,
człowiek w nich wciąż serce osłoni.