O tym jest w dalszej części tego wątku. Pewne jest tylko to, że była papieżyca, ale Kościół tak zagmatwał ten okres historii, że dzisiaj trudno dojść, którym papieżem była owa Joanna.
"Tak to władza świecka załatwiła konflikt papieski. Czy dzisiaj jest to do pomyślenia?"
Oczywiście,drogi Targelu-na miniskale mieliśmy tego przykład w naszym kraju niedawno temu-kilka telefonów nocnych do Watykanu z donosem na kandydata na prymasa i gość ugotowany w czasie mszy inauguracyjnej.A w czasie komuny mianowanie na stanowisko biskupa zawsze przeprowadzano po konsultacjach w trójkącie-PZPR-EPISKOPAT-WATYKAN.Nikt z tej trójcy nie chciał miec kłopotów z ewentualnymi wybrykami przyszłego purpurata.
Jak tylko papież Zachariasz (741-752) osiadł w rzymskiej stolicy, zgłosił się do niego Bonifacy, arcybiskup niemiecki, z oskarżeniem przeciw biskupowi Wigiliuszowi z Saleburga. Biskupowi Wigiliuszowi uczynił Bonifacy ten ciężki zarzut, jakoby był on zwolennikiem teorii, iż Ziemia nasza jest okrągła. Papież Zachariasz, będąc stanowczym przeciwnikiem takiej nowoczesnej PRZEWROTNEJ nauki, zagroził biskupowi klątwą, gdyby nie odstąpił od wierzenia, że Ziemia nasza okrągła być może. Papież Zachariasz wsławił się fabrykowaniem rożnych dokumentów, znanych pod nazwą dekretaliow pseudo-Izydora, a zawierających rzekome kanony Jana Chrzciciela, rzekome słowa Chrystusa wyrzeczone do św. Piotra, jak również rzekome listy apostołów do monarchów i rzekome dekrety 31 papieży. W ten sposób za pomocą sfałszowanych dokumentów kuria chciała zmusić rządy do posłuszeństwa. Zaznaczyć wypada, ze papież Stefan II w roku 752 ogłosił wszystkie sfałszowane dokumenty za prawdziwe. Wobec tego okazuje się, że wszystkie pisma i dokumenty, na których Kościół rzymski się opiera, są sfałszowane i oszukańcze. Za czasów Zachariasza miało miejsce następujące zdarzenie historyczne: Syn Karola, Pepin Mały, chciał koniecznie zostać królem Franków na miejsce niezdolnego brata Hildericha. Potrzebował do tego pomocy papieża, który zatwierdziłby te zmianę. Papież Zachariasz dał się godziwym wynagrodzeniem nakłonić do spisku i rabunek tronu został przez niego zatwierdzony. Hildericha usunięto z tronu i osadzono potajemnie jako więźnia w klasztorze. A wiec mamy nową spółkę papieża z rabusiem tronu. Papieża tego mianował Kościół patronem świętym. Nowy to dowód, z jakich DOBRODZIEJSTW patroni święci się wywodzą.
STEFAN III (względnie II)
Papież Stefan III (752-757) wyjechał do Pepina, namaścił go uroczyście na króla i nakazał Frankom (Francuzom), pod ciężką kara bożą, by nigdy nie wybierali panującego z innej dynastii. Na zlecenie papieża Pepin został nazwany królem Z BOŻEJ ŁASKI. Frazes ten używany był odtąd bardzo często przez rożnych królów i cesarzy. Połączenie się papieża z rodziną Pepinow, do której należał również Karol Wielki, stanowiło podstawę rozwoju światowej władzy papiestwa, a dla Niemiec było wielkim nieszczęściem. Przy pomocy Pepina został papież księciem świeckim, Pepin darował mu bowiem Lombardie, która prawnie należała do cesarza wschodniorzymskiego, i w ten sposób utworzył państwo kościelne, które trwało aż do roku 1870. Papież Stefan przyjął podarunek, nie zwracając uwagi na to, że do kraju tego roszczą sobie słuszną pretensje cesarze wschodniorzymscy. Doszło nawet do tego, że Germanie walczyli z Germanami w obronie papieża, podobnie jak w czasach obecnych Polacy toczą walki miedzy sobą i działają na niekorzyść własnego narodu, aby popierać zachłanną politykę Watykanu. Chcąc nakłonić Pepina do wyprawy wojennej przeciw Włochom, papież wręczył mu list, pochodzący rzekomo od świętego Piotra. W liście tym święty Piotr zapewnia Pepinowi zwycięstwo, natomiast grozi mu zamknięciem bramy niebieskiej, gdyby nie udzielił papieżowi pomocy. List ten był oczywiście bezczelnym, choć niezręcznym oszustwem. Konstantyn Kopronin, syn cesarza Leona z Konstantynopola, był ikonoklasta, czyli obrazoburca, tak samo, jak jego ojciec. Uzyskał on potępienie składania czci obrazom świętym na soborze w roku 754.
Pomimo uzyskania " prymatu" w rządach kościelnych i zdobycia niezawisłego państwa kościelnego,biskupi rzymscy nie zaniechali swych zaborczych dążeń.Przyświecał im nowy cel: najwyższe rządy nad światem.Pierwszy krok w tym kierunku uczynił papież Leon III(795-816),gdy w dniu Bożego Narodzenia,roku pańskiego 800,koronował Karola Wielkiego,króla frankońskiego, na cesarza rzymskiego,wskrzeszając tym samym nowe imperium.Leon III postępował tak,iż każdy kandydat po koronę na cesarza musiał przyjeżdżać do Rzymu,a papież mu ją da jeśli zechce.Tradycja kultywowana przez Leona stała się przyczyną wielu wojen i zniszczenia wielu istnień ludzkich.W ten sposób papiestwo szło do władzy dosłownie po trupach-pisze dr.Fr.Seppel.Z kolei papież Grzegorz VII(1073-1085) pragnął urzeczywistnić na ziemi PAŃSTWO BOŻE, w postaci takiego ustroju społeczeństwa chrześcijańskiego,w którym by papiestwu przypadała rola zwierzchnicza nad władcami i ludami.O monarchicznych planach Grzegorza świadczy słynne " Dicktatus papae" stanowiący " apostolski " program papieża.Papieżem,który doprowadził świecką potegę biskupów rzymskich do punktu kulminacyjnego był Innocenty III (1198-1216),obdarzony przez katolickich historyków mianem " najświetniejszego z papieży". Dzięki ogromnej ambicji i niespożytej energii w sięganiu po władzę stał się najwyższym monarchą świata,szafującym koronami królewskimi wedle własnego uznania.Punktem kulminacyjnym było zwołanie przez Innocentego III w roku 1215 " dwunastego soboru powszechnego", zwanego także laterańskim ,od tego czasu datuje się podjęcie uchwały o " nieomylności " ideologii papiestwa. Po tym nastapił na skutek tej " nieomylności"-ów " święty " twór papiestwa zwany inkwizycja,która zaciążyła nad światem na okres prawie 500 lat, siejąc wśród wiernych i niewiernych panikę i lęk oraz stanowiąc straszliwą zbrodnię dokonywaną w imię krzyża....
Longobardowie chcieli mieć koniecznie na stolicy papieskiej jednego ze swoich ludzi i dlatego wybrali Konstantyna II, który był antypapieżem Pawła I. Kiedy jednak na stolicy papieskiej osiadł Stefan IV (768-772), kazał on swojemu przeciwnikowi Konstantynowi II wyłupić oczy. Okaleczony Konstanty zjawił się na synodzie w Lateranie (769), zaznaczając, że nie uczynił nic złego, jeżeli przyjął nominacje na papieża, dokonana przez uprawniony do tego cały naród. Skoro jednak większość członków synodu jest innego zdania, wtenczas na klęczkach prosi cale zgromadzenie o wybaczenie. Biskupi jednak nie uwzględnili prośby swego ślepego kolegi, lecz zaczęli go okładać laskami, pluli mu w twarz i wyrzucili go z kościoła. Biskup Teodorus, który stanął w obronie sponiewieranego Konstantyna, również padł ofiara barbarzyńskich biskupów. Wtrącono go do wiezienia, gdzie mu także wyłupiono oczy, odcięto język i pozostawiono w celi bez żywności, aż zmarł z głodu. Barbarzyństwo, nadużycia i zbrodnie, jakich dopuszczali się dygnitarze kościelni w Europie, zbrzydło biskupom w Palestynie i w Afryce i kiedy w siódmym wieku powstał prorok Mahomet, biskupi, niezadowoleni z nadużyć w chrześcijaństwie, zaczęli przechodzić w wieku ósmym na wiarę mahometańską. Papieże rzymscy cieszyli się z odejścia opozycjonistów, którzy często stawiali pod pręgierz publiczny łajdactwa rzymskich dygnitarzy kościelnych.
ADRIAN I
Papież Adrian I (772-795) wezwał króla Karola, syna Pepina, na pomoc przeciw Desideriuszowi, królowi Longobardow. Karol uczynił zadość prośbie papieża, pokonał przeciwnika i powiększył znacznie darowiznę Pepina. Nurt pogański w Kościele chrześcijańskim, wspomagany przez zbyt wiele interesów materialnych, doprowadził do tego, że na soborze w roku 786 znów zezwolono na czczenie obrazów. Na soborze tym zapadła uchwała, że należy obrazy całować, palić przed nimi świece i kadzidła i padać na twarz. Zwolennicy kultu obrazów mieli przewagę w Europie aż do czasów reformacji. Oddawanie czci obrazom przywrócono na soborze tylko dzięki cesarzowej Irenie, regentce Konstantynopola. Mnisi robili na obrazach ogromny interes i dlatego pozyskali dla tej sprawy cesarzową, gdy tylko została regentką. W VIII wieku barbarzyństwa do tego stopnia zakorzeniły się wśród kleru, że opaci w klasztorach za byle jakie przekroczenie wyłupywali mnichom oczy lub też dopuszczali się na nich innych zbrodni. Z tego też powodu na soborze frankfurckim, odbytym w roku 794, zapadła następująca uchwala: NIE POZWALAMY, ABY OPACI MNICHOM OCZY WYŁUPYWALI LUB CZŁONKI PŁCIOWE IM ODCINALI.
LEON III
Leon III (795-816) miał niemile przygody, gdy został papieżem. Przeciwnicy posadzili go na ośle tyłem do zwierzęcej głowy i w takiej pozycji prowadzili przez ulice Rzymu. Leon udał się ze skargą do króla Karola, który przemocą osadził go na tronie papieskim. Z wdzięczności papież ukoronował Karola w święto Bożego Narodzenia (800) cesarzem. Od tego czasu królowie niemieccy zawsze koronowali się w Rzymie na cesarzy. Cesarz Karol zaprowadził w swoim kraju pobieranie dziesięciny, jako podatku kościelnego. Uwolnił od podatku wszelkie posiadłości kościelne. Jeden z wybitnych pisarzy kościelnych, profesor Hauck, w ten sposób przedstawia papieża Leona III: PAPIEŻ LEON BYŁ PRAWDOPODOBNIE OBCIĄŻONY KRZYWOPRZYSIĘSTWEM I MIAŁ NA SWOIM SUMIENIU RÓŻNE CIĘŻKIE ZBRODNIE. A jednak papież ten został ogłoszony świętym.
Papież Paschalis I (817-824) ukoronował na cesarza Lotara, syna Ludwika Pobożnego i wnuka Karola Wielkiego. Później cesarz Lotar wytoczył mu śledztwo z powodu brutalnego morderstwa, jakiego dopuścił się na dwóch swoich przeciwnikach politycznych. W patriarchalnym pałacu laterańskim papież ten wyłupił oczy Teodorusowi, wysokiemu dygnitarzowi Kościoła rzymskiego, po czym ściął mu głowę. To samo uczynił Leonowi, zięciowi Teodorusa. Po śmierci tego papieża lud rzymski nie chciał dopuścić do pogrzebania zwłok takiego brutala, lecz zamierzał włóczyć je po ulicach Rzymu tak długo, aż się na drobne kawałki rozlecą. Morderca ten został zapisany w poczet świętych.
EUGENIUSZ II
Papież Eugeniusz II (824-827) przyznał cesarzowi prawo głównego dozoru nad wyborem papieża. Duchowieństwo i lud zgodzili się na to, że każdy papież przed wyświęceniem powinien złożyć cesarzowi przysięgę wierności. W roku 825 synod w Paryżu uchwalił ustawę przeciw oddawaniu czci świętym obrazom. Uchwałę tę potwierdził papież. Papież Eugeniusz uprawiał niezwykły interes: zabierał spróchniałe kości ludzkie z rożnych grobów i sprzedawał je kościołom chrześcijańskim w Niemczech, w Anglii i we Francji jako relikwie.
GRZEGORZ IV
Za czasów papieża Grzegorza IV (827-844) synowie cesarza Ludwika Pobożnego zbuntowali się przeciw swemu ojcu. Papież stanął po stronie buntujących się synów.
LEON IV
Papież Leon IV (847-855) pozostawił po sobie szczególną pamiątkę. Był on do tego stopnia bezczelnym, że zapewnił biskupom bezkarność za popełnione przez nich zbrodnie. System bezkarności zbrodni popełnianych przez duchowieństwo utrzymał się do pewnego stopnia aż do czasów teraźniejszych. Przestępstwa i zbrodnie podlegają obecnie pod kompetencje sądów świeckich. Aby zbrodniarzy i przestępców należących do duchowieństwa od zasłużonej kary uwolnić, Watykan zawiera z poszczególnymi państwami konkordaty, mocą których bierze pod swoja opiekę księży-zbrodniarzy i w ten sposób uwalnia ich od odpowiedzialności przed władzami świeckimi, czyli od kary kryminalnej.
O papieżu Benedykcie III (855-858) wiemy ze źródeł klerykalnych tyle, że został wypędzony z Lateranu przez antypapieża Anastazjusza. Anastazjusz zniszczył wszystkie wystawione przez papieża obrazy w kościele św. Piotra, zerwał z piersi Benedykta oznakę jego papieskiej godności i kazał go sromotnie wychłostać. Został jednak usunięty z urzędu przez urzędników cesarskich. W owych czasach król Ethelwulf zaprowadził w Anglii zwyczaj ściągania świętopietrza. W IX wieku dokonano niesłychanych fałszerstw dokumentów kościelnych, tak zwanych dekretaliow izydorskich, które miały pochodzić rzekomo z czasów Izydora, biskupa Sewilli, żyjącego w siódmym wieku. Dokumenty te, oprócz najrozmaitszych fałszerstw, zawierały około 100 zmyślonych oszukańczych listów, pochodzących rzekomo od pierwszych rzymskich biskupów. W listach tych papież przedstawiony jest jako jedyna, nieomylna głowa Kościoła i państwa, mająca bezwzględną władze nad wszystkimi mocarstwami na świecie. Fałszerstwu temu przypisywano w średniowieczu wielkie znaczenie. Papieże, dążąc do władzy światowej, powoływali się na te sfałszowane dokumenty, które stanowiły potężną bron w ich rękach, szczególnie wobec całego chrześcijańskiego duchowieństwa. Według historyków świeckich papieżem Benedyktem III była właściwie kobieta, Joanna, która uchodziła za mężczyznę, a umarła w bólach porodowych. Historyk polski Marcin również przyznaje, ze na stolicy papieskiej zasiadała kobieta imieniem Joanna, lecz według jego wywodów rządziła ona stolica apostolska w latach 705-707 pod imieniem Jana VII. Marcin Polak, a także wielu innych wybitnych historyków, pisze, ze papież Jan VI, który panował od roku 701 do 705, nie tylko uprawiał symonie, jak jego poprzednicy, ale nadto wsławił się tym, że sprawował rządy wspólnie ze swoją nałożnicą zwaną JOANNA PIERWSZA, która po jego śmierci rządziła papiestwem jako Jan VII. Marcin Polak, żyjący w wieku XIII, należał do najznakomitszych uczonych swojego czasu. Urodzony w Opawie na Śląsku, wstąpił do dominikanów. Powołany do Rzymu, spędził w tym mieście większą cześć swego życia. Był penitencjarzem papieży: Jana XXI i Mikolaja III. Po zgodnie Filipa herbu Gozdawa Mikołaj III mianował go arcybiskupem gnieźnieńskim. Zmarł w Bolonii w drodze do Polski, w roku 1279. Był najlepszym dziejopisarzem swego wieku, a jego prace cieszyły się sławą w Europie. Z polecenia papieża Klemensa IV napisał kronikę papieży i cesarzy rzymskich. Dzieło to ukazało się w druku po raz pierwszy w Bazylei w roku 1559. Kronikarz ten tak pisze o Joannie: PAPIEŻYCA TA, WEDLE PODANIA, POCHODZIŁA Z NARODU ANGIELSKIEGO. URODZONA W MOGUNCJI, ZAKOCHAŁA SIĘ W PEWNYM MNICHU, PRZYWDZIAŁA SZATY MĘSKIE I PODRÓŻOWAŁA Z NIM PO ANGLII, FRANCJI I WŁOSZECH. POBIERAŁA NAUKI W ATENACH, SKĄD PO ŚMIERCI SWEGO ULUBIEŃCA UDAŁA SIĘ DO RZYMU. TU ZAŁOŻYŁA SZKOŁĘ I WKRÓTCE DOSZŁA DO TAKIEJ SŁAWY, ŻE Z WOLI KARDYNAŁÓW I LUDU BYŁA WYNIESIONA NA STOLICĘ APOSTOLSKĄ. pO 3,5 LETNIM PANOWANIU, WSKUTEK NIESPODZIEWANEGO PORODU PODCZAS UROCZYSTEJ PROCESJI, ZMARŁA Z BULÓW I ZE WSTYDU. z TEJ PRZYCZYNY ORAZ DLA KOAZANIA, Z JAKĄ NIENAWIŚCIĄ ODNOSZONO SIĘ DO TEGO ZDARZENIA HANIEBNEGO, KTÓRE TAK ZBEZCZEŚCIŁO KOŚCIÓŁ, WYDANY ZOSTAŁ DEKRET, ABY NA PRZYSZŁOŚĆ PAPIEŻE NIE PRZECHODZILI PRZEZ ULICĘ, NA KTÓREJ NASYĄPIŁ TEN SKANDAL. SKUTKIEM TEGO DEKRETU, GDY W DNI KRZYŻOWE PAPIEŻE IDĄ W PROCESJI Z BAZYLIKI ŚW. PIOTRA DO KOŚCIOŁA ŚW. JANA LATERAŃSKIEGO, LUB GDY STAMTĄD WRACAJĄ, Z KLEREM I LUDEM, UNIKAJĄ PRZECHODZENIA PRZEZ TO NIESZCZĘSNE MIEJSCE, POŁOŻONE W ŚRODKU DROGI, LECZ ZBOCZYWSZY W KILKA MNIEJSZYCH ULIC I POZOSTAWIWSZY ZA SOBĄ TO MIEJSCE NIENAWISTNE, IDĄ ZNÓW DROGĄ WŁAŚCIWĄ.
Tyle wielce uczony dominikanin Marcin Polak. Ten sam fakt przytacza w swojej kronice Marcin Szkot z XII wieku i inni kronikarze. Jednak wskutek usiłowań duchowieństwa rzymskiego, aby zatuszować ten skandal, kroniki papieskie z tego czasu tak są pogmatwane, że późniejsi pisarze w żaden sposób nie mogą ustalić, pod jakim imieniem i w którym roku owa Joanna zasiadała na stolicy papieskiej. Jedni utrzymują, ze nosiła imię Jana VII, drudzy, ze Jana VIII, inni - Benedykta III lub Leona V. To tylko jest pewne, że kobieta imieniem Joanna była rzeczywiście papieżem i że rzeczywiście umarła na ulicy w bólach porodowych. Historycy Lavicomterie i Platina dowodzą, jakoby Joanna objęła stolice papieska pod imieniem Benedykta III w roku 854. Historyk Lavicomterie tak opisuje ten fakt: WYDARZENIE, KTÓRE PRZEZ DŁUGI CZAS UCHODZIŁO ZA BAJKĘ, JEST PRAWDZIWE I WIELE ŚWIADECTW STWIERDZA JEGO AUTENTYCZNOŚĆ. W ROKU 854, PO ŚMIERCI LEONA, UJRZANO KOBIETĘ ZASIADAJĄCĄ NA TRONIE PAPIESKIM, ODPRAWIAJĄCĄ MSZĘ, MIANUJĄCĄ BISKUPÓW , DAJĄCĄ SWE NOGI DO UCAŁOWANIA KSIĄŻĘTOM I LUDOWI.
Historyk papieski Platina pisze: IOANNA ANGLICUS, RODEM Z MOGUNCJI, ZDOBYŁA PONTYFIKAT. UKRYWSZY PŁEĆ SWOJĄ, UCIEKŁA Z KOCHANKIEM, CZŁOWIEKIEM UCZONYM, DO ATEN, GDZIE TAK SIĘ WYĆWICZYŁA W SZTUKACH I NAUKACH, IŻ PRZYBYWSZY DO RZYMU, ZNALAZŁA NIEWIELU LUDZI RÓWNYCH SOBIE POD TYM WZGLĘDEM. pRĘDKO TEŻ NABRAŁA TYLE ROZGŁOSU I POWAGI WŚRÓD RZYMIAN, ŻE PO ŚMIERCI LEONA POWOŁANO JĄ JEDNOGŁOŚNIE NA GODNOŚĆ PONTYFIKALNĄ. LECZ WKRÓTCE POTEM ZASZŁA W CIĄŻĘ WSKUTEK STOSUNKU, JAKI MIAŁA Z
KARDYNAŁEM-KAPELANEM. PRZEZ CZAS JAKIŚ UKRYWAŁA SWÓJ STAN BRZEMIENNY, LECZ GDY PEWNEGO DNIA UDAŁA SIĘ DO LATERANU, W DRODZE MIĘDZY TEATREM ZWANYM KOLOSEUM, POSĄGIEM NERONA A PLACEM ŚW. KLEMENSA CHWYCIŁY JĄ BÓLE PORODOWE. ZMARŁA NA MIEJSCU, PEŁNIĄC URZĄD PAPIEŻA LAT 2, MIESIĄC 1 I DNI 4. zOSTAŁA POCHOWANA BEZ ŻADNYCH HONORÓW. Platina poświęcił swą pracę papieżowi Sykstusowi IV. Najpoważniejsze świadectwo tego faktu daje LIBER PONTIFICALIS, czyli kronika napisana przez bibliotekarza Anastazego, zmarłego w roku 886, naocznego świadka tego porodu. Niezależnie od świadectw pisemnych istnienie papieżycy Joanny potwierdzają posągi wzniesione na jej pamiątkę w Rzymie, Bolonii i Sienie. Dietrich, jeden z sekretarzy papieskich żyjący w wieku XV, twierdzi, że widział pomnik Joanny w Rzymie. Tak samo Burnet, biskup, teolog i historyk anglikański, utrzymuje, iż widział posąg papieżycy Joanny na jednym z placów miejskich w Bolonii. W Sienie posąg Joanny stal do czasów Klemensa VIII - papieża, który zmarł w roku 1604. Klemens VIII kazał usunąć z posągu piersi i wyryć na nim napis: PAPIEŻ ZACHARIASZ. Ponieważ fałszerstwo wywołało ostra krytykę, a na posągu zaczęto naklejać ubliżające papieżom paszkwile, papież Aleksander VII w roku 1655 kazał ten posąg uprzątnąć z placu (pisze o tym historyk kardynał Baroniusz). Aby nie dopuścić do drugiego takiego skandalu, kardynałowie wprowadzili ceremonię badania płci obranego papieża. Chcieli przekonać się naocznie, czy papież na pewno jest mężczyzną. Służyło do tego odpowiednio skonstruowane krzesło, dziś już zniszczone, ale oglądane jeszcze przez wielu w wieku XVII. Ostatnim papieżem, który musiał zasiąść na tym krześle, był Leon X. Kiedy przymus ten zastosowano do Aleksandra, który miał czterech synów, córkę i opinię uwodziciela, rzymianie śmiali się twierdząc, iż tu chyba absolutnie niepotrzebne jest badanie płci! Reformacja spowodowała usunięcie z kaplicy watykańskiej tego kompromitującego krzesła. Później kler zaczął niezgrabnie tłumaczyć jego przeznaczenie i objaśniać, że owe krzesło było zazwyczaj... wygódką papieską, co oczywiście nie wytrzymywało krytyki, bowiem krzesło stało zawsze w kaplicy św. Sylwestra, więc trudno przypuszczać, aby w tak świętym miejscu ktokolwiek mógł załatwiać swoje naturalne potrzeby.
Papież Mikołaj I (858-867), zwany WIELKIM i ŚWIĘTYM, wykorzystywał fałszowane dokumenty, choć o fałszerstwie był dokładnie poinformowany. Kłamał on publicznie, jakoby dokumenty leżały w archiwach Kościoła i jemu zostały wręczone. Fałszerstwo wykryto w XVI stuleciu i dziś Kościół temu nie zaprzecza. Na podstawie tych fałszywych dekretów papież Mikołaj zmusił biskupów francuskich do uznania najwyższej władzy papieskiej. Między papieżem i patriarchą w Konstantynopolu oraz tamtejszym cesarzem doszło do poważnego starcia. Legaci papiescy, wysłani w roku 863 do Konstantynopola, rzucili klątwę przed ołtarzem w kościele św. Zofii tak na patriarchę, jak na cesarza, oddając obydwóch wyklętych oraz ich zwolenników diabłu i jego sługom. W ten sposób doszło do zupełnego rozdziału Kościoła na wschodni i zachodni. Mikołaj I był pierwszym papieżem, który rzucił klątwę na cesarza. (Cesarzem Konstantynopola był wówczas Lotar).
HADRIAN II
Papież Hadrian II (867-872) był żonaty i miał jedna córkę. Mimo to zakazał on duchowieństwu zawierania małżeństw. Na synodzie w Worms w roku 868 przeprowadził uchwałę, że nikomu, kto jako dziecko został oddany do klasztoru, nie wolno go opuszczać.
JAN VIII
Papież Jan VIII (872-882) odznaczał się nadzwyczaj zbrodniczym usposobieniem. Wyłączył on kler spod sądownictwa świeckiego i orzekł, że kler ma prawo odwoływania się do papieża. Kiedy biskup z Neapolu własnemu bratu, księciu Neapolu, kazał wyłupić oczy za przychylność okazywana Saracenom, papież Jan VIII pochwalił tę zbrodnię i wyraził się w sposób chrześcijańsko-biblijny: WYŁUPIĆ TRZEBA OCZY WYWOŁUJĄCE ZGORSZENIE. Na biskupa Atamasjusza, który był na przyjaznej stopie z Saracenami, rzucił klątwę, którą zamierzał cofnąć tylko pod warunkiem, że ten każe udusić wybitnych Saracenów w obecności legatów papieskich. Jeden z krewnych zabił tego papieża młotkiem dnia 15 grudnia 882 r. Za panowania Jana VIII powstało w Rzymie sprzysiężenie, którego celem było wydać Rzym Saracenom. Głową sprzysiężenia był biskup Posto Formosus, którego pozbawiono biskupstwa i wykluczono z Kościoła, a który mimo to został papieżem.
HADRIAN III
Papież Hadrian III (884-885) panował zaledwie jeden rok, lecz pozostawił po sobie niezbyt pochlebne wspomnienie. Grzegorzowi z Aventinu kazał wyłupić oczy, a Marię, żonę pewnego wyższego urzędnika, nakazał oprowadzać nagą po ulicach i okładać rózgami.
FORMOSUS
Dziwić się trzeba, z jakiej racji został papieżem Formosus (891-896). Gdy był biskupem, papież Jan VIII wykluczył go z Kościoła z powodu spisku. Burzliwe prowadził on życie, skoro nawet w katolickiej Encyklopedii Kościelnej, nad którą pracowali profesorowie i teologowie, znajdują się o nim następujące uwagi: "Dnia 30 czerwca 876 odbył się w Rzymie synod, na którym wniesiono niesłychane oskarżenia przeciw biskupowi Formosusowi: plądrował on klasztory i w porozumieniu z kobietami lekkich obyczajów i z bezbożnymi mężczyznami zawarł spisek, w celu doprowadzenia do upadku stolicy rzymskiej. Z powodu tego został na zawsze bez widoków restytucji z Kościoła wykluczony. Później zniesiono jednak klątwę za przyrzeczeniem złożonym pod przysięgą, że w Rzymie nigdy więcej, nawet dla nabożności, się nie zjawi i że nigdy więcej obowiązków kapłańskich spełniać nie będzie. " Następny papież Marinus zwolnił jednak Formosusa z przysięgi, sprowadził go na powrót do Rzymu i w roku 883 znów mianował biskupem. I ten człowiek 8 lat później został papieżem. Osiągnął on swe stanowisko za pomocą gwałtu i morderstwa. Formosus miał przeciw sobie kontrkandydata Sergiusza. Gdy obaj zjawili się w kościele św. Jana, gdzie miała nastąpić koronacja, miedzy zwolennikami jednego i drugiego kandydata wywiązała się krwawa walka, w której kilkudziesięciu ludzi zostało zabitych. Zwyciężyli zwolennicy Formosusa i zaraz koronowano go jako NAMIESTNIKA CHRYSTUSA.
Papież Bonifacy VI (896), który był również poprzednio pozbawiony kapłaństwa za niemoralne życie, sprawował swój urząd zaledwie 15 dni. Został wypędzony przez stronnictwo swego następcy, antypapieża Stefana VII. A. Chodyński, który z aprobatą wrocławskiego biskupa wydal książkę pt. "Papieże", twierdzi, że począwszy od Bonifacego VI, zaczyna się nader smutna dla Kościoła epoka, w której intrygi i gwałty rożnych partii osadzały na stolicy papieskiej rozmaitych pretendentów wichrzących papiestwo. Historyk i kardynał Baroniusz (z XVI wieku) nazywa papieża Bonifacego VI łotrem i szelma.
STEFAN VII (względnie VI)
Po wypędzeniu Bonifacego na stolicy papieskiej zasiadł papież Stefan VI (896-897). Katolicka Encyklopedia Kościelna podaje, że ZWOŁAŁ ON SYNOD KLERU RZYMSKIEGO, ABY PRZEPROWADZIĆ STRASZNY SĄD NAD SWOIM POPRZEDNIM PAPIEŻEM FORMOSUSEM. CUCHNĄCE ZWŁOKI PAPIEŻA WYDOBYTO Z GROBU I POSADZONO NA KRZEŚLE PRZED SYNODEM. jEDNEGO Z DIAKONÓW MIANOWANO JEGO OBROŃCĄ. ZAPADŁ NA NIEGO WYROK, ŻE Z CHCIWOŚCI BISKUPSTWO SWOJE W PORTO ZAMIENIŁ NA BISKUPSTWO W RZYMIE. NA ROZKAZ PAPIEŻA ODCIĘTO TRUPOWI TRZY PALCE U PRAWEJ RĘKI, ZDARTO Z NIEGO SZATY PONTYFIKALNE, WYWLECZONO ZWŁOKI ZA NOGI Z KOŚCIOŁA I WRZUCONO JE DO TYBRU. WSZYSTKIE UDZIELONE PRZEZ NIEGO ŚWIĘCENIA UZNANO ZA NIEWAŻNE. Tak barbarzyńskie postępowanie ze zwłokami zmarłego papieża wywołało wśród Rzymian ogromne oburzenie. Kilka miesięcy później tłum naparł na papieża Stefana VI i wciągnął tego potwora do więzienia, gdzie go po pewnym czasie uduszono. Kiedy podczas powodzi rozkładające się zwłoki papieża Formosusa dostały się na brzeg, papież Teodor II kazał ubrać je znów w szaty pontyfikalne i uroczyście pochować w grobie. Unieważnione świecenia udzielone przez skazanego po śmierci Formosusa, ponownie uznano za ważne. Papieża Stefana VI nazwał świat hieną wśród papieży. Wobec powyższych zdarzeń można sobie wyobrazić, jak śmiesznie przedstawia się dogmat o nieomylności papieskiej.
Po śmierci Stefana niecałe cztery miesiące panował papież Romanus, a następnie Teodor II, który po 20 dniach został otruty przez swoich przeciwników.
JAN IX
Papież Jan IX (898-900) miał cokolwiek więcej szczęścia od swoich poprzedników i utrzymał się na stolicy przez dwa lata. Zwołał on do Rzymu sobór (898), na którym wybór Bonifacego VI został uznany za nieważny.
Papież Leon V (903) pełnił swój urząd zaledwie 40 dni. Jego następca Krzysztof (903-904) zmusił go do rezygnacji. Leon wtrącony został do wiezienia i tam otruty. Krzysztofowi nie lepiej się powiodło - następny papież Sergiusz III kazał swego poprzednika umieścić w wiezieniu i zamorzyć głodem.
SERGIUSZ III
W krótkim czasie po zdobyciu stolicy papież Sergiusz III (904-911) został zastąpiony przez swojego przeciwnika i zesłany na wygnanie. Mając protekcje wpływowych ladacznic, Sergiusz powrócił po kilku dniach na swój urząd. Był on kochankiem dwóch sławnych rozpustnic: Teodory i jej córki Marozji, którym zawdzięczał swa wysoką godność "ojca świętego". Z rozpustnicą Marozją miał syna, który został później papieżem Janem XI. Teodora z dwiema córkami Marozją i Teodorą mieszkała na Zamku św. Anioła w Rzymie i cała ta trójka, a szczególnie Marozja, rządziła nie tylko Kościołem, ale i całym państwem kościelnym. Pierwsza połowa dziesiątego wieku nazywana jest w historii Kościoła rządami rozpustnic. Teodora i jej córki osadzały swoich kochanków na stolicy papieskiej i znów usuwały ich, gdy pojawił się nowy, młodszy lub przystojniejszy kochanek. Znawca historii Kościoła kardynał Baroniusz w ten sposób opisuje owe czasy: W TYM STULECIU ZASIADALI NA STOLICY PIOTRA NIE PAPIEŻE, LECZ RZECZYWISTE POTWORY, KTÓRYCH LUBIEŻNE, BEZWSTYDNE PROSTYTUTKI PAPIEŻAMI CZYNIŁY. rOZPORZĄDZAŁY ONE WEDŁUG WOLI BISKUPSTWAMI, OBSADZAJĄC URZĘDY BISKUPIE SWYMI OGIERAMI I DEPCZĄC NOGAMI DEKRETY, KANONY KOŚCIELNE I STARE ZWYCZAJE. cHRYSTUS LEŻAŁ W ŁÓDCE PIOTRA W CIĘŻKIM ŚNIE I NIE BYŁO NIKOGO, KTO BY GO OBUDZIŁ.
Historia Kościoła rzymskiego dostarcza nam dostatecznego dowodu, że ani księża nie są sługami, ani papieże nie są głowami Kościoła przez Boga wybranymi. Marny byłby to Pan Bóg, który by na księży i na papieży wybierał najgorszych ludzi na świecie. Historyk kościelny kardynał Cezary Baroniusz przyznaje, ze nie było zbrodni haniebnej, którą nie splamiłby się Sergiusz III. Był on niewolnikiem wszelkich namiętności i niebezpiecznym człowiekiem.
Po śmierci Sergiusza nałożnica Marozja wraz z siostra swa Teodorą zrobiły papieżem Anastazego III (911-913), który był kochankiem obydwóch rozpustnic. Po nim nastąpił Landon (913-914), który również zawdzięczał swój dwuletni pontyfikat owym wpływowym ladacznicom. Wsławił się tym, że kochanków Marozji wyświęcał na arcybiskupów. Jednym z tych wyświęconych dostojników był następny papież, Jan X.
JAN X
Jan X (914-928) został osadzony na stolicy papieskiej przez swoja kochankę Teodorę. Papież ten nie chciał stale ulegać wpływom i grymasom ladacznic i pokłócił się z nimi, wskutek czego na rozkaz Marozji wtrącono go do więzienia i tam uduszono poduszkami.
LEON VI
Papież Leon VI (928) panował tylko siedem miesięcy. Nie spełnił on oczekiwań swojej kochanki Marozji, więc ta go otruła.
STEFAN VIII (względnie VII)
Następny papież Stefan VIII (929-931 ) był również kochankiem Marozji, która za niego rządziła Kościołem i rozdawała godności swoim faworytom. Po trzech latach panowania papież utrącił względy kochanki, a ta usunęła go z urzędu, osadzając na nim swego nieślubnego syna Jana XI.
JAN XI
Po usunięciu Stefana stolicę papieska zajął Jan XI, syn rozpustnicy Marozji spłodzony ze stosunku z papieżem Sergiuszem III. Zginął on w więzieniu z ręki swego przyrodniego brata Alberyka (również syna Marozji). który zemścił się za śmierć zadaną jego ojcu przez Marozję, która wówczas wyszła za księcia Toskanii. Papież Jan XI, już siedząc w wiezieniu, wyświęcił za wysokim wynagrodzeniem Teofilakta, 16-letniego syna cesarza wschodniego na patriarchę konstantynopolitanskiego.
STEFAN IX (względnie VIII)
Po Janie XI objął stolicę Leon VI, o którym historia nic szczególnego nie mówi. Następca jego, Stefan IX (939-942), również panował bardzo krotko. W owych czasach duchowieństwem rządził Alberyk, rozpustny syn Marozji, który zastąpił Stefana IX. Takiemu samemu losowi uległ Agapit II (947-955). Za pontyfikatu Agapita zmarła kochanka i matka szeregu NAMIESTNIKÓW CHRYSTUSOWYCH, Marozja.
Alberyk, który kultywował tradycje swojej matki Marozji i strącił z tronu Agapita, uczynił papieżem swego 16-letniego syna, który nawet nie był księdzem. Młodzik ten panował od 955 do 964 r. jako Jan XII. Był on pierwszym z papieży, który imię chrzestne (Oktawian) zmienił na pontyfikalne (Jan). Historyk kościelny kardynał Baroniusz nazywa Jana XII największym łajdakiem ze wszystkich papieży. Papież ten lubił polowanie i konie, których miał wiele. Karmił je migdałami i figami moczonymi w winie. W kościele urządzał wesołe śpiewy, tańce i hulanki. Zaspokajał wszelkie swe lubieżne zachcianki nawet na ulicy, nie bacząc na nic. Każdą kobietę, która mu się podobała, czy to młodą dziewczynę, czy mężatkę, czy wdowę gwałcił na miejscu i biada tej osobie, która by mu się sprzeciwiła. Często gwałcił kobiety nawet na grobach świętych apostołów. W ten sposób pisze o nim Luitprand, biskup kremonski, który oskarża go, że zgwałcił nawet własną matkę. Kobiety, które ceniły swoja cześć. nie chciały wówczas urządzać pielgrzymek do Rzymu, by nie paść ofiara rozpasanego zwyrodnialca. Cesarz niemiecki Otton I zwołał synod, na którym kazał usunąć z urzędu tego rozpustnika. Na synodzie oskarżono papieża Jana XII, że pil wino na zdrowie diabła, że zaklinał się na Wenerę i Jowisza (pogańskich bogów rzymskich), że pieniądze kościelne rozdawał prostytutkom, że sprzedawał biskupstwa, że utrzymywał kazirodcze stosunki z własną matka, że jednego księdza wyświęcił w swojej stajni i że jednego z biskupów kazał wykastrować. Cesarz Otton osądził na stolicy papieskiej Niemca Leona VIII. Leona uważano jednak w Rzymie za intruza i gdy tylko cesarz niemiecki opuścił Rzym, Jan XII uknuł spisek przeciw nowemu papieżowi, uwięził go, kazał rozebrać z szat pontyfikalnych i wyklął go z Kościoła. Złożył przysięgę na wierność cesarzowi Ottonowi, a tymczasem w rok później złożył taką samą przysięgę jego przeciwnikowi margrabiemu Adalbertowi. Na stronnikach cesarza Ottona i Leona VIII dopuszczał się barbarzyńskich gwałtów. Kardynałowi Janowi kazał obciąć rękę, kanclerzowi Azzanowi uciąć język, nos i dwa palce, a biskupa Spiwy skazal na chłostę. Na dworze Jana XII roiło się od kobiet. Pałac jego był jednym wielkim domem publicznym. Zginął zabity przez pewnego Rzymianina, który zastał papieża na gorącym uczynku, gwałcącego jego żonę.
Klerowi wymyślony szatan do pięt nie sięga i to ci dopiero wiekowe zakłamanie i skuteczne okradanie podatnika !
Już mają 2/3 Krakowa a naiwny plebs tego nie widzi! HA HA ! Jak widać ciemnoty jeszcze ful?
