Istnieją dwie metody pozyskiwania mikrosfer
z odpadów paleniskowych: mokra oraz sucha.
Na skalę przemysłową, ze względu na łatwość
realizacji procesu, wykorzystywana jest metoda
mokra, bazująca na zjawisku sedymentacji pod
wpływem sił grawitacji [11-15].
Ażeby prześledzić cały proces pozyskiwa-
nia mikrosfer metodą mokrą, należy zacząć od
momentu, w którym popioły lotne po połącze
-
niu z żużlami paleniskowymi zostają przesyłane
przez elektrownie transportem hydraulicznym
na mokre składowiska odpadów palenisko
-
wych, zwane inaczej basenami osadczymi lub
lagunami. Tam zachodzi sedymentacja cięż-
szych frakcji - popiołu i żużla - na dno zbiorni-
ka wodnego, natomiast mikrosfery posiadające
gęstość ρ<1 g/cm
3
(mniejszą od gęstości wody)
unoszą się na powierzchni wody tworząc duże
skupiska. Kolejny etap to zebranie znajdujących
się na powierzchni wody ziaren glinokrzemia-
nowych i poddanie ich obróbce mechanicznej.
Przy użyciu odpowiedniej kombinacji studni
przelewowych, kanałów i rur, są one transporto
-
wane do komór ociekowych, gdzie zachodzi od-
filtrowanie wody i odseparowanie zanieczysz-
czeń naturalnych (na przykład gałęzi czy resztek
roślin). Dalej mikrosfery wędrują do magazynu,
w którym są poddawane obróbce termicznej,
zachodzącej w suszarniach grawitacyjnych.
Tam też surowiec jest poddawany segregacji ze
względu na wartość ciężaru nasypowego oraz
ostatecznemu oczyszczaniu. Dzięki powyższym
procesom otrzymuje się oczyszczony i osuszony
produkt o zawartości wilgotności < 1%, który
jest następnie szczelnie pakowany [4, 13].
Informacje o suchej metodzie pozyskiwa-
nia mikrosfer pojawiają się jak na razie tylko
w kontekście badań laboratoryjnych. Jest to
efektywna, ale dosyć skomplikowana i kosztow
-
na metoda, która póki co nie jest stosowana na
skalę przemysłową [16]. Autorską instalację, po
-
zwalającą otrzymać suchą metodą mikrosfery
z popiołów lotnych ma zamiar wdrożyć polskie
przedsiębiorstwo działające w tym obszarze,
pozyskujące mikrosfery w Kazachstanie. Firma
jako pierwsza na świecie postanowiła zbudo
-
wać urządzenie stacjonarne, które z rurociągu
odprowadzającej uboczne produkty spalania
węgla kamiennego będzie oddzielać mikrosfery.
Na temat szczegółów technologii zastosowanej
w instalacji niewiele wiadomo, natomiast reali-
zacja jest aktualnie w toku [12].
Zawartość mikrosfer w popiołach zależy od
szeregu czynników. Najważniejszymi z nich są:
właściwości spalanego węgla oraz zastosowa-
na technologia spalania. W praktyce najbardziej
efektywnym pod względem otrzymywanych
ilości ziaren glinokrzemianowych jest proces
energetycznego spalania węgla kamiennego
w palenisku pyłowym, w którym występują od-
powiednio wysokie temperatury [5, 9]. Rodzaj
spalanego węgla ma duży wpływ na powsta-
wanie mikrosfer. Podczas gdy w przypadku spa-
lania węgla kamiennego otrzymuje się przede
wszystkim popioły krzemionkowe, to w wyniku
spalania węgla brunatnego praktycznie one
nie powstają. Powstają natomiast popioły lotne
z dużą zawartością tlenków wapnia w których
mikrosfery nie występują [2, 8]

nne kierunki wykorzystania mikrosfer, choć
w większości są na etapie badań, są bardzo obie
-
cujące. Mikrosfery mogą bowiem być pomocne
w unieszkodliwianiu bardzo niebezpiecznej gru-
py odpadów jaką są odpady radioaktywne. Ziar
-
na glinokrzemianowe mogą bowiem tworzyć
matrycę nieorganicznego sorbentu stosowane
-
go do płynnych odpadów promieniotwórczych.
Mikrosfery mogą znaleźć również zastosowanie
przy produkcji powłok statków kosmicznych,
jako komponenty w medycynie oraz w tak odległej od niej dziedzinie jak produkcja przemysłowych detonatorów. Dodatek mikrosfer powodu-
je osiągnięcie wyższej wydajności wybuchu [4,
7, 12-14, 17, 18, 20-22].
Należy również zauważyć, że w przypadku
większości wymienionych zastosowań, wyko
-
rzystanie mikrosfer oprócz poprawy właściwości
wyrobów pozwala obniżyć koszty ich produkcji

(wiadomość usunięta przez moderatora)

dobra, to kiedy te 400?

Od kiedy te cholerne tłuki przestaną się wcinać do dyskusji ludzi poważnie zainteresowanych EEX?

To już chyba jakaś plaga chciwości zmieszanej z paranoją