Re: Wyscig na to

W dawnych czasach przyznawanie Orderu Orła Białego miało inny charakter niż obecnie.

Przyznawanie Orderu Orła Białego zmieniało swój charakter diametralnie na przestrzeni ponad 300 lat historii tego odznaczenia.

Order powstał w 1705 roku w celu zjednania sobie stronników w czasie wojny północnej. Służył jako nagroda za wierność królowi, a nie za wybitne zasługi dla kraju.

Pierwotnie brzmiała Pro Fide, Lege et Rege („Za Wiarę, Prawo i Króla”), co jasno podkreślało lojalność wobec władcy i religii katolickiej.

Pod koniec XVIII wieku, za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, order stracił swój prestiż. Nadawano go masowo, często na wyraźne żądanie carycy Katarzyny II dla jej faworytów (np. Grigorija Potiomkina) oraz rosyjskich ambasadorów i generałów, którzy bezwzględnie tłumili polskie zrywy narodowe. Otrzymali go również kluczowi konfederaci targowiccy.

Po kongresie wiedeńskim order został włączony do systemu odznaczeń Cesarstwa Rosyjskiego.

Cesarze rosyjscy (m.in. Aleksander I i Mikołaj I) nadawali go m.in. rosyjskim generałom tłumiącym powstanie listopadowe oraz urzędnikom odpowiedzialnym za brutalne represje wobec Polaków (jak Nikołaj Nowosilcow). W 1855 roku do wariantu wojennego dodano nawet skrzyżowane miecze według rosyjskiego wzoru.

Sejm Ustawodawczy w 1921 roku odnowił odznaczenie jako najwyższe wyróżnienie państwowe. Całkowicie zerwano z monarszą tradycją.

Napis na orderze zmieniono na „Za Ojczyznę i Naród”.

W okresie międzywojennym przyznawano go niezwykle rzadko. Nadano jedynie 111 orderów, z czego większość stanowiły dyplomatyczne gesty wobec zagranicznych głów państw (Polakom wręczono zaledwie 24 sztuki).

Benito Mussolini otrzymał Order Orła Białego 20 lipca 1923 roku. Czyli 10 lat przed dojściem Hitlera do władzy.
Nadanie to miało miejsce na początku istnienia II Rzeczypospolitej. Wpisywało się ono w ówczesną, powszechną praktykę dyplomatyczną. Polskie władze przyznawały wówczas to najwyższe odznaczenie kurtuazyjnie premierom i szefom państw, z którymi Rzeczpospolita utrzymywała oficjalne stosunki dyplomatyczne. W lipcu 1923 roku Mussolini sprawował funkcję premiera Włoch od niespełna dziewięciu miesięcy, a jego reżim nie wykazywał jeszcze wtedy pełnego, totalitarnego i zbrodniczego charakteru, który przyniósł mu złą sławę w kolejnych latach.

Rząd na uchodźstwie: Ciągłość nadawania orderu utrzymywał wyłącznie legalny Rząd RP na uchodźstwie, traktując go jako symbol suwerennej, wolnej Polski.

Władze komunistyczne całkowicie zrezygnowały z nadawania Orderu Orła Białego. Jego miejsce jako najważniejszego odznaczenia cywilnego zajął nowo utworzony Order Budowniczych Polski Ludowej.

Nadawanie tego orderu zmieniło swój charakter w III RP.

Ustawa z 16 października 1992 roku oficjalnie przywróciła order w kraju. Pierwszym odznaczonym w III RP został papież Jan Paweł II (w 1993 roku).

Dziś order nie dzieli się na klasy i jest nadawany osobiście przez Prezydenta RP. Otrzymują go wyłącznie najwybitniejsi Polacy za znamienite zasługi cywilne i wojskowe oraz najwyżsi rangą przedstawiciele innych państw (często w ramach protokołu dyplomatycznego). Każdy urzędujący Prezydent RP staje się kawalerem tego orderu automatycznie z urzędu.

Gerhard Schroeder jako kanclerz Niemiec otrzymał Order Orła Białego z rąk Aleksandra Kwaśniewskiego. Do niego eiec kieruj swoje uwagi.

Przyznanie tego orderu Zełeńskiemu przez Andrzeja Dudę uważam za zbyt pośpieszne i spowodowane dramatyzmem pierwszych dni wojny, zapewne licząc, że takie uhonorowanie będzie przyczynkiem do ewentualnej dobrej współpracy między naszymi państwami. Niestety Zełeński wszystko zepsuł. Nadając imię "Bohaterów UPA" jednej z elitarnych jednostek wojskowych plunął w twarz setkom tysięcy ofiar perfidnej, wyrafinowanej i nieludzko okrutnej zbrodni dokonanej przez tych uhonorowanych "bohaterów".