Od czasów E. Kraepelina i E. Bleulera, psychiatrzy mają świadomość odmienności języka osób chorych na schizofrenię. Pierwsze kliniczne – z próbą pewnej analizy podłoża tych zaburzeń – opisy związane są z nazwiskami J. Kasanina i L. Wygotskiego. W 1944 roku J. Kasanin opisywał ewolucję myślenia i języka od poziomu „fizjognomicznego” (animistycznego, synkretycznego), poprzez myślenie konkretne, aż do poziomu abstrakcyjnego. Autor ten uważał „osobisty język schizofreników” za wyraz regresji tej funkcji – do poziomu konkretnego albo nawet „fizjognomicznego”. L. Wygotski zauważał natomiast „przesunięcia” semantyczne i strukturalne w wypowiedziach schizofreników (Czernikiewicz, Woźniak, 2012).