W kwaśnym pH żołądka cyjanek potasu rozkłada się na chlorek potasu i cyjanowodór (gazu o charakterystycznym zapachu gorzkich migdałów). W wodzie cyjanowodór ulega zaś dysocjacji na kation wodoru oraz anion cyjankowy. Zatrucie cyjankami polega na tworzeniu kompleksów anionów cyjankowych z trójwartościowym żelazem oksydazy cytochromowej. Zablokowany w ten sposób enzym, nie może przenosić elektronów do cząsteczkowego tlenu i tym samym nie może wytworzyć wodoru oraz energii, czyli substratów niezbędnych do reakcji komórkowych. W efekcie tego procesu, mimo przeprowadzanej wymiany gazowej, organizm dochodzi do niedotlenienia tkankowego. Najbardziej narażonymi tkankami organizmu na cyjanek potasu są tkanka mięśnia sercowego oraz tkanka nerwowa. W związku z upośledzeniem funkcji serca postępuje obniżenie ciśnienia krwi, a w dalszej kolejności nagła utrata świadomości i śmierć.
Charakterystycznym objawem dla zatrucia cyjankiem potasu jest zaróżowienie skóry występujące bez objawów sinicy. Przebiega ono przeważnie w 3 fazach, począwszy od duszności, ucisku w klatce piersiowej, utrudnionej mowy i przez okres ciężkiego zatrucia z występowaniem drgawek, aż do okresu porażenia i spadku ciśnienia krwi. Piorunujące zatrucie cyjankiem prowadzi nawet do śmierci. Dawka śmiertelna dla inhalacyjnego zatrucia cyjankiem wynosi już 286 mg/m3. Śmierć następuje w takim wypadku już po 1 minucie.
Objawy zatrucia przez cyjanek potasu obejmują ból głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, szybki oddech i drgawki. Jeśli nie jest natychmiast leczony, zatrucie cyjankiem może prowadzić do nagłej utraty przytomności, śpiączki, a nawet śmierci. Leczenie zatrucia wywołanego przez cyjanek potasu polega na podaniu osobie tlenu i substancji hydroksykobalaminy jako leku.