Re: Obligacje PLF0616

i to już koniec jeżeli ktoś posiada akcje niech się zastanowi 
układu nie będzie należny się spodziewać upadłości
poniżej pismo od kuratora
Szanowni Państwo, 

W załączeniu przesyłamy uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia 7 marca 2017 r.(sygn. akt: VIII GRp 3/16) odmawiające zatwierdzenia układu częściowego przyjętego przez zgromadzenie wierzycieli Property Lease Fund S.A. w restrukturyzacji w Poznaniu (wcześniej we Wrocławiu) (KRS 442853) w dn. 14 i 15 listopada 2016 r.

Po analizie uzasadnienia jako kurator wyznaczony do reprezentowania obligatariuszy podjęliśmy decyzję o nie składaniu zażalenia na powyższe postanowienie.

. Przychodem spółki są czynsze leasingowe z dotychczas zawartych umów. Przy braku porozumienia z wierzycielami i ustanowieniu dla części wierzycieli zastawu rejestrowego na przyszłych wierzytelnościach z nowych umów leasingowych, jest mało prawdopodobnym, by spółka kontynuowała działalność polegającą na zawieraniu kolejnych umów. Nie można wykluczyć też rozwiązywania dotychczas zawartych umów. 

Nie zmienia to jednak faktu, że propozycje układowe dłużnika były niekorzystne dla wierzycieli w porównaniu z tym do czego zobowiązywał się dłużnik emitując obligacje (brak minimalnej wartości miesięcznych rat układowych, trzydziestoletni okres spłaty, stopień redukcji zobowiązań, zaspokajanie wierzycieli z obligacji serii B z przedmiotu zastawu rejestrowego). Podzielamy w tym zakresie w pełni argumentację Sądu.

Podstawą orzeczenia o odmowie zatwierdzenia układu jest przepis art. 165 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego zgodnie z którym sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia. 

Przepis ten pozostawia decyzję sądowi, czy w razie stwierdzenia rażącego pokrzywdzenia wierzycieli zatwierdzić, czy odmówić zatwierdzenia układu. Decyzja sądu restrukturyzacyjnego w tym zakresie ma charakter uznaniowy i podlega ograniczonej kontroli przez Sąd II instancji. Sąd II instancji bada jedynie, czy postanowienie sądu restrukturyzacyjnego jest zgodne z przepisami proceduralnymi, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Jeżeli orzeczenie jest zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego, Sąd II instancji nie jest władny do zmiany postanowienia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i oglądami doktryny, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak m.in.: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt: VI ACa 31/12, LEX nr 1222137).

Po szczegółowej analizie uzasadnienia postanowienia z dnia 7 marca 2017 r. uważamy, że nie można zarzucić Sądowi I Instancji naruszenia prawa. Sąd w naszej cenie uwzględnił cały materiał dowodowy i dokonał jego oceny zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Z tego powodu – pomimo przekonania o tym, ze układ dawał największe szanse zaspokojenia wierzycieli - nie mamy podstaw do zaskarżania postanowienia.

pozostajemy z poważaniem
Kaczmarek i Skonieczna Doradcy Restrukturyzacyjni sp. j.
ul. R. Dmowskiego 3/42, 50 – 203 Wrocław