ATOM , PAK ...MOCARSTWOWE PLANY IDĄ WNIWECZ..

"Blaski i cienie Polski Ludowej".
"Truizmem jest twierdzenie, że okres Polski Ludowej jest traktowany po macoszemu. W sposób zorganizowany, systematyczny i na masową skalę fałszuje się i zakłamuje historię tego okresu. Nowobogackie, burżuazyjne elity starają się za wszelką cenę PRL obrzydzić i zohydzić na wszystkie możliwe sposoby. Ofiarą tej propagandy pada młodsze pokolenie, które Polskę Ludową zna tylko z opowieści i które dopiero musi uzyskać zmysł krytyczny i własną tożsamość. Ale jak mówi ludowe powiedzenie - kłamstwo ma krótkie nogi. Żadna socjotechnika nie potrafi wymazać ludzkiej pamięci.
Często przedstawia się okres Polski Ludowej jako sztuczny twór, nieszczęśliwy przypadek, który zakłócił ciągłość historyczną polskiej państwowości, który stanął na drodze integracji Polski z zachodem Europy, w którym zawsze było jej miejsce. Oficjalna wersja głosi, że zachodni alianci „zdradzili Polskę w Jałcie”, oddając ją Stalinowi, który narzucił naszemu krajowi „totalitarny” i „nieekonomiczny” ustrój gospodarczo-społeczny.
Jednak osobie nawet pobieżnie zapoznanej z historią Polski takie wyjaśnienie wyda się co najmniej dziwne. Historycznie Polska nigdy nie była „częścią Zachodu”, wręcz przeciwnie, aspiracją polskiego państwa było uniezależnienie się i usamodzielnienie od położonych na zachód od nas, Niemiec. Co więcej, podział Europy na wschód i zachód nie dokonał się w Jałcie, ale w XVI wieku, wraz z wykształceniem się dualizmu gospodarczego Europy, dzielącego kontynent na przemysłowy Zachód i rolniczy Wschód. Jeśli więc już mieć pretensje, to do geografii a nie do Stalina.
Dogonienie Zachodu poprzez uprzemysłowienie i wychowanie nowoczesnego społeczeństwa stało się ambicją światłej części polskich elit XIX i początku XX wieku. Na przeszkodzie jednak stały jednak archaiczne stosunki produkcji, w tym forma własności ziemskiej. Odzyskanie państwowości nie rozwiązało tych problemów, pomimo licznych deklaracji i prób.
Cel ten został zrealizowany dopiero przez Polskę Ludową. Daleko od bycia sztucznym, narzuconym z zewnątrz tworem, Polska Rzeczpospolita Ludowa była urzeczywistnieniem wieloletnich, wręcz wielowiekowych dążeń i ambicji polskiego ludu i światłej części polskich elit. Silne, demokratyczne, dobrze zorganizowane państwo z szerokim dostępem do morza, do zasobów naturalnych, zamieszkałe przez wykształconą ludność, dające równe szanse rozwoju, z własnym przemysłem, bazą techniczno-naukową, w którym chłop i robotnik mają możliwość uczestnictwa w życiu publicznym i realny wpływ na podejmowane decyzje było marzeniem świadomej części polskiego społeczeństwa co najmniej od drugiej połowy XIX wieku.
Osiągnięcia Polski Ludowej w sferze gospodarki, kultury, nauki, urbanizacji, sportu i innych dziedzin są bezsporne. Bezdyskusyjnie, okres ten zapewnił największy i bezprecedensowy rozwój społeczny, ekonomiczny, kulturalny i naukowy w całej tysiącletniej historii. Polski socjalizm stworzył dogodne warunki do życia i rozwoju jakich nie było nigdy wcześniej i nigdy później.
Często spotyka się opinie, że osiągnięcia te miały miejsce „na przekór” ideologii socjalistycznej i marksistowskiej. Jaka jest więc rola myśli marksistowskiej w zapewnieniu rozwoju polskiego narodu?
Istnieją dwa sposoby postrzegania myśli marksistowskiej. Dla jednych marksizm jest teorią i systemem poglądów, który daje odpowiedzi na wszystkie pytanie dotyczące przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Dla innych, do których zaliczamy się również my, marksizm to praktyczne narzędzie, służące do analizy konkretnych warunków materialnych konkretnych, historycznie ukształtowanych społeczeństw i zmiany tych warunków. Różnica między tymi dwoma kierunkami jest fundamentalna.
Władze w okresie Polski Ludowej z powodzeniem zastosowały narzędzia, które dała im nauka marksistowska w celu przekształcenia społeczeństwa, tak, aby mogło zrealizować w pełni swój potencjał i osiągnąć ogólnonarodowe cele. W pierwszej kolejności przekształceniu uległy archaiczne stosunki produkcji, w tym wielka własność ziemska. Zasoby skupione w rękach państwa umożliwiły planowy i szybki rozwój – industrializację i urbanizację. Z kraju rolniczego Polska stała się krajem przemysłowo-rolniczym. Tylko socjalizm był w stanie wytworzyć powszechny system edukacji na najwyższym poziomie, zarówno technicznym jak i humanistycznym. Socjalistyczne stosunki produkcji uwolniły rozwój sił wytwórczych. W okresie 1945-1989 kraj rozwijał się w tempie 7% rocznie. Dualizm gospodarczy Europy został po raz pierwszy od 500 lat przezwyciężony dzięki socjalizmowi i planowaniu gospodarczemu.
Małą dygresja - często dzieli się okres PRL na do 1956 roku i po 1956. Nie zapominajmy jednak, że wpływowe środowiska inteligenckie, które miały decydujący wpływ na władzę w okresie przed gomułkowskim, po śmierci Stalina i w okresie późniejszym odcięły się od ustroju socjalistycznego i potępiły go, często stając się ideologami ruchów wrogich Polsce Ludowej. Dlatego lojalność tych środowisk wobec Polski i socjalizmu staje pod dużym znakiem zapytania, nawet w okresie tzw. „stalinowskim”.
Sukcesy Polski Ludowej znalazły odbicie w korzystnej demografii. Powojennemu pokoleniu wyżu demograficznego stworzono sprzyjające warunki do rozwoju, jakich nie było nigdy wcześniej. System powszechnej edukacji zapewniał każdemu, bez względu na pochodzenie, możliwości dostępu do zawodów, które tradycyjnie (także do dzisiaj na Zachodzie) były i są monopolem garstki uprzywilejowanych z urodzenia.
Pokolenie to jednak dzieliło swoje doświadczenia ze swoimi odpowiednikami w Europie Zachodniej i USA, gdzie zapanował duch młodzieżowego buntu przeciwko autorytetom i władzy. W wyniku przemyślanych działań socjotechnicznych, za pośrednictwem tzw. kultury masowej propagandystom amerykańskim udało się przeszczepić szereg anarchistycznych i konsumpcjonistycznych postaw młodzieży państw Układu Warszawskiego. Wraz z wejściem pokolenia wyżu demograficznego w wiek produkcyjny zjawiska te dały znać o sobie w postaci postaw anty-społecznych – demoralizacji, lenistwa, hedonizmu i bezmyślnego buntu. Postawy te doprowadziły do kryzysu politycznego oraz do obniżenia wydajności pracy, przyczyniając się do spowolnienia rozwoju gospodarczego lat osiemdziesiątych.
U podstaw krytyki Polski Ludowej leżał brak dostępu do towarów luksusowych produkowanych na Zachodzie. O ile ustrój socjalistyczny umożliwiał względne zaspokojenie wszystkich ludzkich potrzeb, materialnych, społecznych, kulturalnych i duchowych, w sferze towarów luksusowych, które nie były traktowane jako priorytetowe, znajdował się jednak w tyle za producentami z USA, RFN czy Japonii. Każdy, jeśli chciał, miał mieszkanie, samochód i sprzęt grający, natomiast nie ulega wątpliwości, że Mercedesy i Toyoty były bardziej technicznie zaawansowane od Poloneza a Panasoniki od Kasprzaków. Być może było to cieniem Polski Ludowej. Nie pomogło tłumaczenie co bardziej światłych, że zamiast kupować zaawansowane technologicznie artykuły konsumpcyjne za granicą, powinniśmy sami nauczyć się je produkować we własnym zakresie, tak, aby ich jakość nie odbiegała od standardów światowych. Pamiętajmy jednak, że ostateczna decyzja o rozwiązaniu RWPG i Układu Warszawskiego zapadła nie w Warszawie, ale w Moskwie i to ówczesne moskiewskie elity ZSRR ponoszą za nią odpowiedzialność.
Jako że pokolenie wyżu demograficznego porównywało same siebie ze swoimi odpowiednikami na Zachodzie, nie zadając sobie pytania o źródła bogactwa tych państwa, różnice w dostępie do towarów luksusowych stały się źródłem ich buntu. Z jakiegoś niezrozumiałego powodu, graniczącego wręcz z metafizyką, przedstawiciele tego pokolenia żyli w przekonaniu że te towary luksusowe z jakiegoś powodu im się należą. Podobne zjawisko, określane jako „kult cargo” odkryto na Papui Nowej Gwinei, której mieszkańcy dopominali się zachodnich artykułów konsumpcyjnych powołując się na czyny ich przodków. Podobieństwo jest uderzające.
Po demontażu socjalizmu, część pokolenia wyżu demograficznego zrealizowała swoje ambicje, weszła w posiadanie zachodnich towarów luksusowych, stała się „Europejczykami”. Stało się jednak ogromnym kosztem poświęcenia gospodarki narodowej, wiedzy technicznej, wpędzeniem w biedę i nędzę milionów tych, którym się nie udało, uzależnieniem kraju od politycznych ośrodków na Zachodzie w stopniu znacznie większym niż PRL był uzależniony od ZSRR.
Pokoleniu wyżu demograficznego udało się również narzucić swoją narrację dotyczącą PRL. Myśląc o Polsce Ludowej, widzimy ją ich oczami, historia PRL jest historią ich doświadczeń i aspiracji, ich młodzieżowego buntu, przefiltrowanego przez ideologiczne sito liberalizmu, indywidualizmu i antykomunizmu. Doświadczenia pokolenia walczącego z hitleryzmem i odbudowującego kraj po wojnie zostały przemilczane i zafałszowane. Zamiast prawdy historycznej mamy tanią, naśladującą Amerykę operę mydlaną o buncie młodzieżowym pokolenia wyżu demograficznego przeciwko nie wiadomo do końca czemu.
Podsumowując, okres PRL-u stanowił jasną kartę w historii Polski. Dzięki wspólnej pracy i wysiłkowi polskich robotników i chłopów w sprzyjających warunkach socjalistycznych stosunków produkcji, udało się urzeczywistnić wielowiekowe dążenia polskiego ludu. Obalenie tego ustroju, w którym ważną rolę odegrało zmanipulowane kulturą masową pokolenie wyżu demograficznego jest krokiem wstecz. Jak pokazuje przykład Chin, przyszłość będzie należała do ustroju socjalistycznego.
Kiedyś wspólnym wysiłkiem powstanie nowa Polska Ludowa."