Niezmiernie ciekawą zmianą, szczególnie z punktu widzenia polskich przepisów, jest modyfikacja art. 20 VI Dyrektywy. Co do zasady, przepis ten reguluje zasady wszelkiego rodzaju korekt podatku naliczonego, do których zobowiązany jest podatnik. Ustępy 2 i 3 tego artykułu dotyczą korekty podatku naliczonego przy zakupie towarów zaliczanych do środków trwałych, co do zasady, przez podatników, którzy dokonują zarówno czynności pozwalających na odliczenie podatku naliczonego na podstawie artykułu 17(2) i (3) VI Dyrektywy, jak i transakcji, które takiego prawa nie dają. W przypadku zakupów związanych jednocześnie z działalnością opodatkowaną i zwolnioną podatek odliczany jest zgodnie z przepisami artykułu 17(5) i artykułu 19, czyli proporcjonalnie, w oparciu o tzw. strukturę sprzedaży. Podatek naliczony związany zarówno z zakupem środków trwałych, jak i pozostałych towarów odliczany jest w oparciu o wstępną proporcję na podstawie danych dotyczących wysokości obrotu z poprzedniego roku. Po zakończeniu roku podatek naliczony korygowany jest w oparciu o dane dotyczące danego roku, z tym że w przypadku środków trwałych korekta ta jest dokonywana przez 5 lat w odniesieniu do 1/5 wartości podatku naliczonego przy zakupie (dla nieruchomości okres ten może być wydłużony do 20 lat; Polska przyjęła 10-letni okres korekty). Brzmienie VI Dyrektywy nie pozostawia wątpliwości, że 5-letnia korekta dotyczy wyłącznie towarów, a nie usług. Co prawda, zgodnie z art. 20(4) VI Dyrektywy, państwa członkowskie mogą zdefiniować pojęcie "środki trwałe", niemniej jednak trudno zgodzić się, aby sformułowanie "towary zaliczane do środków trwałych" użyte w ustępie 2 tego artykułu mogło obejmować również usługi. Tymczasem niektóre państwa (w tym Polska) wbrew przepisom Dyrektywy włączyły w ten system również usługi.
Wprowadzona zmiana polega na umożliwieniu państwom członkowskim stosowania przepisów dotyczących 5-letniej korekty do usług, których cechy są zbliżone do cech zazwyczaj przypisywanych środkom trwałym.
Zadziwiające jest stanowisko Komisji, wyrażone w propozycji zmian do VI Dyrektywy, która przechodzi do porządku dziennego nad brakiem harmonizacji przepisów w zakresie zasad odliczania podatku naliczonego, stwierdzając, że niektóre z krajów Wspólnoty wprowadziły konieczność korekty podatku naliczonego przy nabyciu usług. Należy pamiętać, że w przypadku zwiększenia obrotów niedających prawa do odliczenia podatku VAT w kolejnych latach korekta będzie oznaczać zmniejszenie kwoty odliczanego podatku naliczonego. Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie stwierdzał (m.in. orzeczenie w sprawie 50/87 między Komisją Europejską a Republiką Francuską), że ograniczenie w prawie do odliczenia może następować wyłącznie w przypadkach wyraźnie określonych w Dyrektywie. Korekta podatku naliczonego przy nabyciu usług z całą pewnością nie jest takim przypadkiem. W konsekwencji stosowanie przepisów dotyczących korekty do nabywanych usług przed wejściem w życie dyrektywy 2006/69/WE należy uznać za niezgodne z przepisami VI Dyrektywy.
Dodaj komentarz
