Omówienie zasad opodatkowania usług świadczonych nieodpłatnie podatkiem od towarów i usług wymaga zarysowania, w pierwszej kolejności, podstawowych zasad opodatkowania tym podatkiem. Zasady te zostały sformułowane w I Dyrektywie Rady UE [1]. Stosownie do art. 2 tej Dyrektywy zasada wspólnego systemu podatku od towarów i usług obejmuje zastosowanie do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od ilości transakcji, jakie mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji przed etapem, na którym podatek jest pobierany.
Ze wskazanego powyżej przepisu wynikają podstawowe cechy konstrukcyjne podatku od wartości dodanej (VAT - ang. Value Added Tax), jakim jest podatek od towarów i usług:
* obciąża on konsumpcję - tzn. powinien obciążać zasadniczo takie czynności lub transakcje, które wiążą się z pewnym majątkowym przysporzeniem po stronie odbiorcy towaru lub usługi;
* jest powszechny - co do zasady, każda konsumpcja powinna być obciążona podatkiem;
* jest neutralny dla podatników - podatnicy nie powinni generalnie ponosić ciężaru ekonomicznego podatku - powinien on być płacony przez konsumenta finalnego w cenie nabywanych towarów i usług.
Jednakże w pewnych sytuacjach również podatnicy VAT mogą występować w roli konsumentów (np. wykorzystując towary należące do przedsiębiorstwa na cele osobiste, przekazując kontrahentom prezenty). Zasada powszechności opodatkowania wymaga, aby konsumpcja dokonywana przez podatników traktowana była na równi z konsumpcją prywatną (a więc obciążoną kosztem podatku VAT). Zapewnia to art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy [2], który, co do zasady, nakazuje podatnikom opodatkowanie nieodpłatnego przekazania towarów (aby w określonych sytuacjach nie dochodziło do braku opodatkowania konsumpcji), a także art. 6 ust. 2 VI Dyrektywy, który dotyczy nieodpłatnego świadczenia usług [3].
Dodaj komentarz
