Usługi gwarancji i własne usługi utrzymania systemu. Gwarancje udzielane do umów na dostawę i wdrożenie systemów
informatycznych stanowią odrębne zobowiązanie ze względu na to, że wykraczają poza typowe warunki gwarancji. Spółka
ujmuje rozszerzone gwarancie (opieka serwisowa, utrzymania systemu) jako zobowiązania do wykonania świadczenia i
przypisuje do takiej usługi część ceny z umowy. Zatem Spółka w takich przypadkach dokonuje alokacji części ceny z umowy
do usługi gwarancyjnej. Przychód z usługi gwarancji rozszerzonej (opieki serwisowej, utrzymania systemu) rozpoznawany
jest w czasie, ponieważ klient korzysta z usługi w miarę jej świadczenia przez dostawcę.
W przypadku gwarancji, których zakres nie przekracza wymaganego prawem minimum Spółka, na takie przyszłe i niepewne
zobowiązania tworzy rezerwy na naprawy gwarancyjne, których odzwierciedleniem po stronie wynikowej są koszty
operacyjne.
Sprzedaż licencji obcych i usług obcych. Stanowią przychody z tytułu sprzedaży licencji obcych oraz ze świadczenia usług,
które ze względów technologicznych lub prawnych muszą być realizowane przez podwykonawców ( dotyczy usług
utrzymania sprzętu i licencji oraz outsourcingu świadczonych przez ich producentów). Przychody ze sprzedaży licencji i
tych usług obcych są rozpoznawane jak przychody ze sprzedaży towarów, co oznacza , że w momencie przekazania
kontroli nad licencją lub usługa obcą przychód ujmowany jest jednorazowo.
Sprzedaż sprzętu. W ramach kategorii sprzedaż sprzętu prezentowane są przychody z tytułu umów z klientami na dostawę
infrastruktury i rozpoznawane są zasadniczo w momencie przekazania kontroli nad sprzętem. Nie dotyczy to jedynie
przypadków, kiedy sprzęt nie stanowi świadczenia odrębnego od dostarczonych razem z nim usług, wówczas bowiem
przychody z jego sprzedaży są elementem zobowiązania do wykonania świadczenia polegającego na dostawie
kompleksowego systemu infrastrukturalnego. W Spółce kompleksowe projekty stanowią rzadkość, zazwyczaj występuje
sprzedaż sprzętu na zasadzie dystrybucji.
Zmienne wynagrodzenie. Zgodnie z MSSF 15, jeśli wynagrodzenie określone w umowie obejmuje kwotę zmienną, Spółka
oszacowuje kwotę wynagrodzenia, do którego będzie uprawniona w zamian za przekazanie przyrzeczonych dóbr lub usług
na rzecz klienta i zalicza do ceny transakcyjnej część lub całość kwoty wynagrodzenia zmiennego wyłącznie w takim
zakresie, w jakim istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że nie nastąpi odwrócenie znaczącej części kwoty wcześniej
ujętych skumulowanych przychodów w momencie, kiedy ustanie niepewność co do wysokości wynagrodzenia zmiennego.
Spółka jest stroną wielu umów, w przypadku których przewidziano kary umowne za niewykonanie lub nieprawidłowe
wykonanie zobowiązań umownych. Spodziewane kary umowne mogą więc powodować, że wynagrodzenie, które w umowie
określono w kwocie stałej, będzie jednak podlegać zmianom. Począwszy od 1 stycznia 2018 roku w ramach szacowania
wysokości wynagrodzenia, do którego Spółka jest uprawniona na podstawie umowy, szacuje się w Spółce wartość
oczekiwaną zapłaty uwzględniając prawdopodobieństwo zapłacenia takich kar umownych i inny elementów, które mogłyby
potencjalnie zmienić wynagrodzenie. Wpływa to na pomniejszenie wartości przychodów, W przeszłości jednak wpływ kar
umownych na wynik finansowy był nieistotny.
Poza karami umownymi nie występują znaczące inne czynniki mogące wpływać na wysokość wynagrodzenia ( jak na
przykład udzielane rabaty czy upusty).
Wyodrębnienie istotnego elementu finansowania w umowie z klientem. Ustalając cenę transakcyjną, Spółka koryguje
przyrzeczoną kwotę wynagrodzenia o zmianę wartości pieniądza w czasie, jeśli rozkład w czasie płatności uzgodniony
przez strony umowy daje klientowi lub Spółce istotnie korzyści z tytułu finansowania przekazania dóbr lub usług klientowi.
W takich okolicznościach uznaje się, że umowa zawiera istotny element finansowania.
Spółka nie koryguje przyrzeczonej kwoty wynagrodzenia o wpływ istotnego elementu finansowania, jeżeli w momencie
zawarcia umowy oczekuje, że okres od momentu przekazania przyrzeczonego dobra lub usługi klientowi do momentu
zapłaty za dobro lub usługę przez klienta wyniesie nie więcej niż jeden rok.
W praktyce umowy zawierane przez Spółkę nie zawierają elementu finansowania, okres od momentu przekazania dóbr lub
usług klientowi do momentu zapłaty jest krótki (1-3 miesięcy), zatem skutek dyskontowania byłby nieznaczący. MSSF 15
wskazuje, że jako praktyczne ułatwienie można przyjąć brak dyskontowania kwot, gdy płatności są oczekiwane w ciągu
jednego roku po realizacji świadczenia.
Spółka wyodrębnia w bilansie pozycje: aktywa z tytułu umów z klientami oraz zobowiązania z tytułu umów z klientami, jeżeli
na koniec okresu sprawozdawczego takie tytuły występują.
Aktywa z tytułu umów z klientami to prawa Spółki do wynagrodzenia w zamian za dostawy lub usługi, które Spółka
przekazała klientowi, jeżeli prawa te są uzależnione od warunku innego niż upływ czasu (na przykład od rozliczenia umowy).