
Strona 8 z 14
Podatek dochodowy
Obciążenie podatkowe wyniku finansowego obejmuje podatek dochodowy bieżący oraz odroczony,
który nie został ujęty w innych dochodach całkowitych lub bezpośrednio w kapitale. Bieżące
obciążenie podatkowe jest obliczane na podstawie wyniku podatkowego (podstawy opodatkowania)
danego roku obrotowego. Zysk (strata) podatkowa różni się od księgowego zysku (straty) brutto
w związku z czasowym przesunięciem przychodów podlegających opodatkowaniu i kosztów
stanowiących koszty uzyskania przychodów do innych okresów oraz wyłączeniem pozycji kosztów
i przychodów, które nigdy nie będą podlegały opodatkowaniu. Zobowiązania (należności) z tytułu
bieżącego podatku za okres bieżący i okresy poprzednie wycenia się w wysokości kwot
wymagających według przewidywań zapłaty na rzecz władz podatkowych (podlegających zwrotowi
od władz podatkowych) z zastosowaniem stawek podatkowych (i przepisów podatkowych), które
obowiązywały prawnie lub obowiązywały faktycznie na dzień sprawozdawczy. Podatek odroczony jest
wyliczany metodą bilansową jako podatek podlegający zapłaceniu lub zwrotowi w przyszłości na
różnicach pomiędzy wartościami księgowymi aktywów i pasywów a odpowiadającymi im wartościami
podatkowymi wykorzystywanymi do wyliczenia podstawy opodatkowania. Rezerwa na podatek
odroczony jest tworzona od wszystkich dodatnich różnic przejściowych podlegających
opodatkowaniu, natomiast składnik aktywów z tytułu podatku odroczonego jest rozpoznawany do
wysokości, w jakiej jest prawdopodobne, że będzie można pomniejszyć przyszłe zyski podatkowe
o rozpoznane ujemne różnice przejściowe. Nie ujmuje się aktywów ani rezerwy, jeśli różnica
przejściowa wynika z początkowego ujęcia składnika aktywów lub zobowiązań w transakcji, która nie
jest połączeniem jednostek gospodarczych oraz która w czasie jej wystąpienia nie ma wpływu ani na
wynik podatkowy ani na wynik księgowy. Nie ujmuje się rezerwy na podatek odroczony od wartości
firmy, która nie podlega amortyzacji na gruncie przepisów podatkowych. Podatek odroczony jest
wyliczany przy użyciu stawek podatkowych, które obowiązywały prawnie lub obowiązywały faktycznie
na dzień sprawozdawczy. Wartość składnika aktywów z tytułu podatku odroczonego podlega analizie
na każdy dzień sprawozdawczy, a w przypadku, gdy spodziewane przyszłe zyski podatkowe nie będą
wystarczające dla realizacji składnika aktywów lub jego części następuje jego odpis.
Inwestycje w jednostkach podporządkowanych
Udziały w jednostkach podporządkowanych są wyceniane według ceny nabycia pomniejszonej
o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Jeśli z ustaleń Spółki wynika, że dane udziały nie przyniosą
w przyszłości przewidywanych korzyści ekonomicznych, czyli nastąpiła trwała utrata ich wartości,
zasadne jest dokonanie odpisu aktualizującego.
Utrata wartości aktywów
Na koniec każdego okresu sprawozdawczego jednostka przeprowadza przegląd aktywów
w poszukiwaniu przesłanek utraty wartości. Aktywa niematerialne o niezdefiniowanym okresie
użyteczności oraz wartość firmy testuje się co roku, bez względu na występowanie przesłanek utraty
wartości.
Odpis z tytułu utraty wartości ujmuje się, gdy wartość bilansowa składnika aktywów przewyższa jego
wartość odzyskiwalną. Odpis z tytułu utraty wartości, dotyczący aktywów wycenianych w cenie
nabycia lub koszcie wytworzenia, ujmuje się w wyniku finansowym.
Wartość odzyskiwalna, to wyższa z dwóch kwot: wartości godziwej składnika aktywów pomniejszonej
o koszty zbycia i jego wartości użytkowej. Wartość użytkowa, to bieżąca, szacunkowa wartość
przyszłych przepływów pieniężnych, których wystąpienia oczekuje się z tytułu dalszego użytkowania
składnika aktywów oraz jego zbycia na zakończenie okresu użytkowania. Stosowana stopa dyskonta,
to stopa zwrotu przed opodatkowaniem, której inwestorzy wymagaliby w odniesieniu do inwestycji,
generujących przepływy pieniężne równoważne przepływom, oczekiwanym od danego składnika