XTB S.A.
Jednostkowe sprawozdanie finansowe za rok zakończony 31 grudnia 2022 roku
www.xtb.com 16
Zgodnie z MSSF 13 „Wycena wartości godziwej” Spółka stosuje techniki wyceny, które są odpowiednie do okoliczności
i w przypadku których są dostępne dostateczne dane do wyceny wartości godziwej, przy maksymalnym wykorzystaniu
odpowiednich obserwowalnych danych wejściowych i minimalnym wykorzystaniu nieobserwowalnych danych
wejściowych, a mianowicie:
1. wycena oparta o dane w pełni obserwowalne (kwotowania aktywnego rynku);
2. modele wyceny wykorzystujące informacje niestanowiące danych z poziomu 1, ale obserwowalne bezpośrednio lub
pośrednio;
3. modele wyceny wykorzystujące dane nieobserwowalne (niepochodzące z aktywnego rynku).
Techniki wyceny przyjęte do ustalenia wartości godziwej są stosowane w sposób ciągły. Zmiana techniki wyceny
skutkująca przeniesieniem pomiędzy powyższymi metodami następuje, gdy:
• transfer z metody 1 do 2 ma miejsce, gdy dla instrumentów finansowych wycenianych według metody 1 na dany
dzień bilansowy nie są dostępne kwotowania aktywnego rynku (a uprzednio były);
• transfer z metody 2 do 3 ma miejsce, gdy dla instrumentów finansowych wycenianych według metody 2 na dany
dzień bilansowy uwzględniany w wycenie udział parametrów nie pochodzących z rynku stał się istotny (a uprzednio
był nieistotny).
4.3.6 Utrata wartości aktywów finansowych
Aktywa finansowe, oprócz tych wycenianych w wartości godziwej przez wynik finansowy, ocenia się pod względem
utraty wartości na każdy dzień bilansowy. Aktywa finansowe tracą wartość, gdy istnieją obiektywne przesłanki, że
zdarzenia, które wystąpiły po początkowym ujęciu danego składnika aktywów wpłynęły niekorzystnie na związane z nim
szacunkowe przyszłe przepływy pieniężne.
W przypadku akcji notowanych na giełdzie znaczny lub długotrwały spadek cen akcji uznaje się za obiektywny dowód
utraty wartości.
W przypadku niektórych kategorii aktywów finansowych, np. należności z tytułu dostaw i usług, poszczególne aktywa
ocenione jako te, które nie są przeterminowane, bada się pod kątem utratę wartości łącznie. Obiektywne dowody utraty
wartości dla portfela należności obejmują doświadczenie Spółki w procesie windykacji należności; wzrost liczby
nieterminowych płatności przekraczających średnio 90 dni, a także obserwowalne zmiany w warunkach gospodarki
krajowej czy lokalnej, które mają związek z przypadkami nieterminowych spłat należności.
Na każdy dzień sprawozdawczy jednostka wycenia odpis na oczekiwane straty kredytowe z tytułu instrumentu
finansowego w kwocie równej oczekiwanym stratom kredytowym w całym okresie życia, jeżeli ryzyko kredytowe
związane z danym instrumentem finansowym znacznie wzrosło od momentu początkowego ujęcia. Na każdy dzień
sprawozdawczy jednostka dokonuje oceny, czy ryzyko kredytowe związane z danym instrumentem finansowym
znacznie wzrosło od dnia jego początkowego ujęcia. Dokonując takiej oceny, jednostka posługuje się zmianą ryzyka
niewykonania zobowiązania w oczekiwanym okresie życia instrumentu finansowego, a nie zmianą kwoty oczekiwanych
strat kredytowych. W celu dokonania takiej oceny jednostka porównuje ryzyko niewykonania zobowiązania dla danego
instrumentu finansowego na dzień sprawozdawczy z ryzykiem niewykonania zobowiązania dla tego instrumentu
finansowego na dzień początkowego ujęcia, biorąc pod uwagę racjonalne i możliwe do udokumentowania informacje,
które są dostępne bez nadmiernych kosztów lub starań i które wskazują na znaczny wzrost ryzyka kredytowego od
momentu początkowego ujęcia.
4.3.7 Wyłączenie aktywów finansowych z bilansu
Spółka wyłącza składnik aktywów finansowych z bilansu wyłącznie wtedy, gdy wygasną prawa umowne do przepływów
pieniężnych generowanych przez taki składnik aktywów, albo gdy składnik aktywów finansowych wraz z zasadniczo
całym ryzykiem i wszystkimi korzyściami związanymi z jego posiadaniem zostają przeniesione na inny podmiot. Jeżeli
Spółka nie przenosi ani nie zatrzymuje zasadniczo całego ryzyka i wszystkich korzyści związanych z posiadaniem
składnika aktywów i utrzymuje nad nim kontrolę, ujmuje zatrzymany udział w takim składniku aktywów i związane z
nim zobowiązania z tytułu potencjalnych płatności. Jeśli natomiast Spółka zatrzymuje zasadniczo całe ryzyko i korzyści
związane z przeniesionym składnikiem aktywów, to nadal ujmuje stosowny składnik aktywów finansowych.
W momencie zaprzestania ujmowania aktywów finansowych w całości, różnicę między (i) wartością bilansową a (ii) sumą
otrzymanej zapłaty oraz wszelkich skumulowanych zysków lub strat, które zostały ujęte w innych całkowitych
dochodach, ujmuje się w przychodach lub kosztach okresu.