Działania, jakie z urzędu może podejmować Rzecznik są uregulowane w polskim prawie, definiuje je Ustawa o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych z dnia 22 maja 2003 r.
Obowiązkiem Rzecznika jest ochrona dobrych interesów osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, członków funduszy emerytalnych i uczestników pracowniczych programów emerytalnych.
By móc reprezentować interesy obywateli w czasie czteroletniej kadencji, osoba ubiegająca się o tą posadę powinna posiadać wyższe wykształcenie, a ponadto wyróżniać się wiedzą i doświadczeniem w zakresie ubezpieczeń oraz funduszy emerytalnych. Rzecznika Ubezpieczonych powołuje Prezes Rady Ministrów na maksymalnie dwie następujące bezpośrednio po sobie kadencje.
Władza Rzecznika jest w gruncie rzeczy mocno ograniczona i sprowadza się do czynności polegających na:
- interwencji,
- edukacji,
- opiniodawstwie,
- organizacji sądów polubownych,
- wystąpieniach do Sądu Najwyższego.
Czym jednak na co dzień zajmuje się Rzecznik i jakie problemy pomaga rozwiązywać? Ustawa wskazuje szereg czynności, które Rzecznik jest zobowiązany podejmować; są wśród nich:
1) rozpatrywanie skarg w indywidualnych sprawach kierowanych do Rzecznika;
2) opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących organizacji i funkcjonowania ubezpieczeń, funduszy emerytalnych i pracowniczych programów emerytalnych;
3) występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej bądź o wydanie lub zmianę innych aktów prawnych w sprawach dotyczących organizacji i funkcjonowania ubezpieczeń, funduszy emerytalnych i pracowniczych programów emerytalnych;
4) informowanie właściwych organów nadzoru i kontroli oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń i organizacji gospodarczych powszechnych towarzystw emerytalnych o dostrzeżonych nieprawidłowościach w działaniu zakładów ubezpieczeń, funduszy emerytalnych, towarzystw emerytalnych, pracowniczych programów emerytalnych i innych instytucji rynku ubezpieczeniowego;
5) stwarzanie możliwości polubownego i pojednawczego rozstrzygania sporów między ubezpieczającymi, ubezpieczonymi, uposażonymi lub uprawnionymi z umów ubezpieczenia a zakładami ubezpieczeń, między towarzystwami emerytalnymi a członkami tych towarzystw, oraz wynikłych z uczestnictwa w pracowniczych programach emerytalnych, w szczególności organizowanie sądów polubownych do rozpatrywania tych sporów;
6) inicjowanie i organizowanie działalności edukacyjnej i informacyjnej w dziedzinie ochrony ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, członków funduszy emerytalnych oraz uczestników pracowniczych programów emerytalnych.
Dodaj komentarz
