Szczegółowy podział funduszy inwestycyjnych funkcjonujących na polskim rynku został określony przez Izbę Zarządzających Funduszami i Aktywami. W oparciu o niego został napisany niniejszy poradnik.
Istnieją dwa kryteria podziału funduszy inwestycyjnych: prawne i ekonomiczne.
Kryterium ekonomiczne różnicuje fundusze pod względem:
§ polityki inwestycyjnej,
§ sposobu zarządzania,
§ formy uczestnictwa inwestorów w dochodach funduszu,
§ wysokości i sposobu pobierania opłat od uczestników.
Najważniejsze kryterium dotyczy polityki inwestycyjnej i dzieli fundusze w zależności od:
· rodzaju instrumentów finansowych, w jakie są lokowane aktywa funduszu,
· zasięgu geograficznego informacji,
· poziomu ochrony kapitału.
Ze względu na rodzaj instrumentów finansowych dzielimy fundusze na agresywne, mieszane i bezpieczne.
Fundusze agresywne inwestują głównie w akcje. Fundusze mieszane, wśród których istnieje podział na fundusze stabilnego wzrostu i zrównoważone, lokują swoje środki w akcje oraz dłużne papiery wartościowe. Fundusze bezpieczne dzielą się na:
· fundusze obligacji,
· fundusze gotówkowe,
· fundusze rynku pieniężnego.
Inwestują one w dłużne papiery wartościowe, takie jak obligacje, bony skarbowe czy komercyjne papiery wartościowe.
Należy dodać, że każda z wymienionych grup funduszy może posiadać w portfelu pewien udział lokat bankowych, które są zakładane, aby zainwestować okresowo wolne środki pieniężne.
Biorąc pod uwagę kryterium geograficzne, fundusze dzielą się na krajowe oraz zagraniczne. Fundusze krajowe inwestują przede wszystkim w polskie instrumenty finansowe emitentów mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wpłaty do tych funduszy są przyjmowane w złotych, w których są one również wyceniane. Nie występuje tu więc ryzyko walutowe dla uczestników funduszu.
Fundusze zagraniczne lokują zebrane środki na rynkach zagranicznych. Dzielą się na fundusze globalne oraz międzynarodowe, które mogą być ukierunkowane na określone regiony, np. Daleki Wschód lub państwa BRIC (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny). Niektóre specjalizują się w inwestycjach na rynkach o określonym poziomu rozwoju, np. rynki rozwijające się.
Jednostki uczestnictwa funduszy zagranicznych są wyceniane w walutach obcych, najczęściej w euro lub dolarze amerykańskim oraz przeliczane na złote. Inwestycje w takie fundusze mogą być dokonywane w złotych oraz walucie zagranicznej, w zależności od postanowień zawartych w statucie. Inwestor dokonujący wpłaty i wypłaty w złotych jest narażony na ryzyko kursowe, które w przypadku wzmocnienia złotego powoduje obniżenie stopy zwrotu z inwestycji.
Większość funduszy nie gwarantuje osiągnięcia określonej stopy zwrotu. Inwestor nie jest nawet pewien, czy odzyska całość zainwestowanych środków w przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji na rynku. Istnieje jednak pewna kategoria funduszy, która zapewnia zwrot wartości nominalnej lub określonej części zainwestowanego kapitału, bez względu na sytuację na rynku – fundusze z ochroną kapitału. Fundusze te pozwalają również na partycypacje w zyskach, jakie może przynieść dobra sytuacja na rynku finansowym. Osiągnięcia takich cech jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich instrumentów finansowych.
Pod względem prawnym fundusze dzielą się na trzy podstawowe grupy:
· fundusze inwestycyjne otwarte – oznaczenie FIO,
· specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte – oznaczenie SFIO,
· fundusze inwestycyjne zamknięte – oznaczenie FIZ.
Dodaj komentarz
