Waluta bazowa jest to ta, którą inwestor kupuje lub sprzedaje. Natomiast waluta kwotowana – to ta, w której następuje rozliczenie, tzn. powstaje zobowiązanie do zapłaty za kupioną walutę bazową lub należność z tytułu sprzedaży waluty bazowej.
Kupno waluty bazowej oznacza zajęcie pozycji długiej. Natomiast jej sprzedaż – zajęcie pozycji krótkiej. Kupując walutę bazową, inwestor sprzedaje jednocześnie walutę kwotowaną, i odwrotnie – sprzedając walutę bazową, kupuje walutę kwotowaną. Na przykład, kupno 1.000.000 dolarów amerykańskich notowanych po kursie 2,2528 USDPLN wiąże się z jednoczesną sprzedażą 2,2528x1.000.000 = 2.252.800 złotych.
Wnioski:
1. Jeżeli uważasz, że dana waluta zyska na wartości wobec drugiej, wówczas kup tą pierwszą, sprzedając drugą.
2. Jeżeli uważasz, że dana waluta starci na wartości wobec drugiej, wówczas sprzedaj tą pierwszą, kupując drugą.
Przykład 1:
Mamy parę walutową EURUSD. Inwestor, który przewiduje, że gospodarka amerykańska będzie znajdować się w coraz gorszej kondycji w stosunku do europejskiej - zajmuje więc pozycję długą w euroEUR, sprzedając dolary. Ten, który jest zdania przeciwnego i widzi zagrożenia dla wspólnej waluty, sprzeda EUReuro, czyli zajmie pozycję krótką w tej walucie, kupując dolary.
Przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych inwestorzy biorą pod uwagę przede wszystkim przewidywane wzajemne relacje pomiędzy walutami. Na przykład, przy złych prognozach dla gospodarki amerykańskiej oraz europejskiej inwestor winien znaleźć odpowiedź na pytanie, która gospodarka będzie szybciej spadać, lub wolniej wzrastać. Wzrost jednej waluty wobec drugiej określany jest mianem aprecjacji. Natomiast w sytuacji odwrotnej mówimy o deprecjacji.
REKLAMA
Dodaj komentarz
