Pierwsza praca może zaczekać

Mam 22 lata, zacząłem na pierwszym roku pracę, moi rodzice mieli pieniądze aby mi zapewnić naprawdę godne życie na studiach dziennych. 2,5 roku studiowałem, porzuciłem studia, a dziś widzę moich nieogarniętych kolegów 2-3 lata starszych, którzy nie potrafią zarządzać finansami, nie mają szacunku do pieniędzy. Staż w ich imaginacji to 2500zł na rękę, budzą się kiedy dostają 1000zł po bardzo dobrej uczelni w dobrym kierunku i nagle zaczynają się liczyć się co do złotówki. Obecnie prowadzę własną działalność od 1,5 roku, mam kilku pracowników starszych od siebie którzy są zadowoleni ze swoich pensji, mimo to że są starsi ode mnie, po studiach, mają do mnie duży szacunek za to że mam tyle energii do pracy i chęci, za zarządzanie finansami, i terminowość wypłat mimo gorszych miesięcy, gdzie zleceń nie było. Uważam że studia mnie niszczyły, podnosiły nos do góry, uczyły kombinować, rozleniwiały, budowały pewność siebie na wyobrażeniach o przyszłym pięknym obiecanym mi życiu, które i tak się by nie spełniło, a przede wszystkim oduczały kontroli i odpowiedzialności za własne życie.