Od stycznia 2008 roku nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dodatkowej opłaty produktowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. Nr 180, poz. 1495), z tym że kosztem uzyskania przychodów są poniesione opłaty, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 2 tej ustawy. W praktyce oznacza to, że od tego roku z kosztów uzyskania przychodów wyłączona została dodatkowa opłata produktowa (art. 16 ust. 1 pkt 19c). W opinii Ministerstwa Finansów zmiana ta jest realizacją szerszej polityki, polegającej na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów ponoszonych przez podatników opłat o charakterze sankcyjnym. Chodzi tutaj m.in. o grzywnę, kary umowne i inne zobowiązania z tytułu nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska.
Opłatę produktowa umieszczają przedsiębiorcy prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2 lub kilka jednostek handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5000 m2, sprzedając produkty pakowane. Opłata produktowa wnoszona jest również przez tych przedsiębiorców, którzy pakują produkty wytworzone przez innych przedsiębiorców oraz którzy importują lub dokonują wewnątrzwspólnotowego nabycia na potrzeby własne towarów w opakowaniach, ogniw, baterii, akumulatorów, lamp wyładowczych lub opon, a także produktów, którymi częściami składowymi są wymienione towary.
Opłata produktowa obliczana jest jako iloczyn stawki opłaty i różnicy pomiędzy wymaganym a osiągniętym poziomem odzysku, przeliczonej na wielkość wyrażoną w masie albo ilości produktów lub opakowań. Opłatę oblicza się dla każdego rodzaju opakowań lub produktów związanych z odpadami poużytkowymi. Aby obliczyć całkowitą opłatę produktową należy pomnożyć stawkę tej opłaty dla konkretnej grupy materiałowej przez masę opakowań albo ilość produktów oraz przez obowiązujący poziom recyklingu.
Dodaj komentarz
