Ministerstwo Finansów w piśmie z 30 maja 2001 r. (GN-8/KK/114/2001) uznało, że w każdym przypadku podjęcia przez organ podatkowy decyzji odraczającej lub rozkładającej na raty płatność zobowiązania, gdy decyzja skierowana jest do podatnika będącego przedsiębiorcą, działanie to powinno być zgodne z przepisami ustawy o pomocy publicznej. W podstawie prawnej decyzji pozytywnej powinien być powołany art. 48 § 2 i 2a Ordynacji Podatkowej (Obecnie są to przepisy rozdziału 7a ordynacji).
Organ podatkowy może uznać decyzję za działanie optymalizujące. Rozgraniczenia, czy decyzja jest pomocową, czy optymalizującą, dokonuje sam organ podejmujący decyzję w oparciu o treść opracowania dotyczącego optymalizacji. Przywołanie podstawy prawnej art. 48 § 2 i 2a w decyzji stanowiącej działanie optymalizujące nie stanowi o niezgodności decyzji z ustawą o pomocy publicznej, gdyż optymalizacja nie stanowi pomocy publicznej i w przypadku podejmowania działań optymalizujących nie stosuje się ustawy o pomocy publicznej (pismo z 30 maja 2001 r. GN- 8/KK/114/2001; Działania, które nie stanowią pomocy publicznej, opubl. Serwis Podatkowy 2002/3, s. 25). Na temat działań, które nie stanowią pomocy publicznej, Ministerstwo Finansów wypowiedziało się także w innym piśmie (z 14 maja 2001 r., GN-8/KK/97/2001: Działania, które nie stanowią pomocy publicznej, opubl. Serwis Podatkowy 2002/3, s. 24). Resort zajął stanowisko m.in. w sprawie odroczenia i przedłużenia terminu do złożenia deklaracji, których może dokonać organ podatkowy ze względu na ważny interes podatnika i na jego wniosek.
W ocenie Ministerstwa Finansów, wydając decyzję w sprawie odroczenia i przedłużenia terminu do złożenia deklaracji organy podatkowe powinny kierować się wyłącznie nadzwyczajnymi i wyjątkowymi zdarzeniami, które uniemożliwiają podatnikowi złożenie deklaracji w terminie. Tak więc instrument ten ma charakter incydentalny i ze względu na okoliczności jego stosowania nie jest traktowany jako pomoc publiczna. Za takim stanowiskiem przemawia również fakt, że organ podatkowy nie jest w stanie z góry ustalić, czy podatnik powinien zapłacić podatek, który wynika z niezłożonej deklaracji, gdyż możliwe to będzie dopiero po jej przedłożeniu. Przedłużenia terminu do złożenia deklaracji może również dokonać Minister Finansów w drodze rozporządzenia ze względu na ważny interes publiczny (art. 50 Ordynacji podatkowej). Ma to miejsce w wyjątkowych sytuacjach (np. klęsk żywiołowych) i podobnie jak w przypadku omówionym wcześniej należy przyjąć, że przedłużenie to nie stanowi pomocy publicznej.
Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a op, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. Program pomocowy to akt normatywny spełniający przesłanki, o których mowa w art. 1 lit. d rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.Urz. WE L 83 z 27 marca 1999 r.) - oznacza każde działanie, na podstawie którego bez dalszego wprowadzania w życie wymaganych środków można dokonać wypłat pomocy indywidualnej na rzecz przedsiębiorstw określonych w ustawie w sposób ogólny i abstrakcyjny, oraz każde działanie, na podstawie którego pomoc, która nie jest związana z konkretnym projektem, może zostać przyznana jednemu lub kilku przedsiębiorstwom na czas nieokreślony i/lub w nieokreślonej kwocie.
Dodaj komentarz
